Η Μαρία κληρονόμησε το σπίτι της γιαγιάς της σε μια γειτονιά του Πειραιά. Μέσα, η ανακαίνιση ήταν εύκολη απόφαση: καινούργια κουζίνα, μπάνιο, ηλεκτρολογικά. Στην αυλή όμως κόλλησε. Οι παλιές τσιμεντένιες πλάκες είχαν σπάσει σε πολλά σημεία, μια ρίζα από τη λεμονιά είχε σηκώσει τη γωνία, και ο φούρνος με τα κεραμίδια έγερνε ελαφρά προς τα δεξιά. Ήταν όλα κουρασμένα. Ήταν όμως και όλα γεμάτα αναμνήσεις.
Αυτό είναι το δίλημμα πολλών που αναλαμβάνουν ένα πατρικό. Από τη μια, η επιθυμία για κάτι καθαρό, πρακτικό, χωρίς νερά που λιμνάζουν. Από την άλλη, ο φόβος ότι μια ολικά καινούργια αυλή θα μοιάζει με αυλή οποιουδήποτε σπιτιού, χωρίς ψυχή.
Πριν αποφασίσεις, κάνε μια βόλτα στην αυλή με ένα χαρτί και σημείωσε τι έχει πραγματική αξία για σένα. Συνήθως δεν είναι το δάπεδο. Είναι το δέντρο, ο πέτρινος τοίχος, η παλιά βρύση, το πεζούλι όπου καθόταν ο παππούς, μια πήλινη πιθαριά. Αυτά τα στοιχεία δίνουν στην αυλή τον χαρακτήρα της, και σπάνια χρειάζεται να φύγουν.
Το δάπεδο, αντίθετα, είναι συχνά το σημείο που ταλαιπωρεί περισσότερο: ανώμαλο, χωρίς σωστή κλίση, με αρμούς όπου φυτρώνουν χόρτα. Η αλλαγή του δεν σβήνει την ιστορία της αυλής. Αν γίνει σωστά, την αναδεικνύει.
Χρώμα και σχέδιο που ταιριάζουν με τα παλιά
Το μυστικό είναι να μην επιλέξεις το δάπεδο μεμονωμένα, αλλά σε σχέση με όσα μένουν. Ένας παλιός πέτρινος τοίχος ταιριάζει με γήινες αποχρώσεις, μπεζ, ώχρα ή ένα ζεστό γκρι. Ο λευκοβαμμένος τοίχος με τις γλάστρες μπορεί να σηκώσει και κάτι πιο ανοιχτό. Τα πολύ έντονα ή γυαλιστερά υλικά, αντίθετα, κάνουν τα παλιά στοιχεία να φαίνονται ξεχασμένα.
Σήμερα οι πλάκες πεζοδρομίου κυκλοφορούν σε πολύ περισσότερα χρώματα, υφές και σχέδια απ’ ό,τι παλιότερα, και πολλές θυμίζουν τα δάπεδα των παλιών αυλών χωρίς τα προβλήματά τους. Μια λύση που δουλεύει συχνά είναι ο συνδυασμός δύο αποχρώσεων: μια βασική για την κύρια επιφάνεια και μια δεύτερη, πιο σκούρα, για περίγραμμα γύρω από τα παρτέρια ή για ένα «χαλί» μπροστά στο πεζούλι. Έτσι η αυλή αποκτά δομή χωρίς να χάνει την απλότητά της.
Το σχέδιο τοποθέτησης παίζει κι αυτό ρόλο. Η απλή ευθεία στρώση έχει μια ήρεμη, κλασική εικόνα. Ένα μοτίβο σε σκακιέρα ή σε ψαροκόκαλο δίνει περισσότερη κίνηση, αλλά σε μικρή αυλή γεμάτη στοιχεία μπορεί να κουράσει.
Ένας συμβιβασμός που λειτουργεί
Η Μαρία τελικά δεν τα άλλαξε όλα. Κράτησε τον φούρνο (αφού τον στήριξε ένας μάστορας), την παλιά βρύση και τη λεμονιά, αφήνοντας γύρω της ένα ελεύθερο κύκλο με χώμα για να μην ξανασηκώσει τις πλάκες. Μερικές από τις παλιές πλάκες που δεν είχαν σπάσει τις έστρωσε στο πίσω μέρος, δίπλα στην αποθήκη, σαν μικρό αναμνηστικό.
Το καινούργιο δάπεδο απέκτησε σωστή κλίση προς τον δρόμο, οπότε το φθινόπωρο τα νερά φεύγουν αντί να μαζεύονται κάτω από τη σκάλα. Το χρώμα του δένει με την πέτρα του τοίχου, και όποιος μπαίνει στην αυλή δεν καταλαβαίνει αμέσως τι είναι καινούργιο και τι παλιό.
Ίσως αυτό να είναι και το καλύτερο κριτήριο. Όταν η ανακαίνιση δεν φωνάζει, αλλά κάνει την αυλή να μοιάζει με τον εαυτό της, μόνο πιο ξεκούραστη.
About The Author
