Rodrigo Calderón: Συνέντευξη στον Χρήστο Αρφάν
Ο Περουβιανός Rodrigo Calderón στο Entertainment News Greece και τον Χρήστο Αρφάνη – Από τη Λίμα στη Μαδρίτη και τη Νέα Υόρκη, με την Τέχνη και τις Ρίζες του ως Πυξίδα
Ο Rodrigo Calderón είναι ο ορισμός του πολυπράγμονος καλλιτέχνη: ηθοποιός, τραγουδιστής, χορευτής, content creator και δημιουργός κοινοτήτων. Ξεκινώντας το ταξίδι του από το Περού, βρέθηκε στη Μαδρίτη για να σπουδέσει στην περίφημη Real Escuela Superior de Arte Dramático (RESAD), όπου ενσάρκωσε εμβληματικούς ρόλους όπως ο Evan στο Dear Evan Hansen. Στη συνέχεια, κέρδισε πλήρη υποτροφία για το American Musical and Dramatic Academy (AMDA) της Νέας Υόρκης.
Σήμερα, πρωταγωνιστεί στο μιούζικαλ Aguardiente στο GALA Hispanic Theatre, συνεργαζόμενος με κορυφαίους δημιουργούς του Broadway, ενώ παράλληλα ενώνει τον κόσμο μέσω του run club του, “Chaski”, στη Νέα Υόρκη. Είχα τη χαρά να συνομιλήσω μαζί του για την τέχνη, την πειθαρχία, την ταυτότητα και τη δύναμη του να ξεπερνάς τα σύνορα χωρίς να ξεχνάς ποτέ από πού ξεκίνησες.
Χρήστος Αρφάνης: Αναφέρατε ότι η σύνδεσή σας με τη μουσική και το θέατρο ξεκίνησε από το Περού. Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση όταν συνειδητοποιήσατε ότι οι παραστατικές τέχνες δεν ήταν απλώς ένα χόμπι, αλλά το κάλεσμά σας;
Rodrigo Calderón: Νομίζω ότι δεν έγινε μέσα σε μια στιγμή. Μεγάλωσα στο Περού όντας πολύ δεμένος με τον αθλητισμό, και στη συνέχεια στράφηκα στο τραγούδι και τον χορό—κάπως όπως στο High School Musical. Στα 15 μου όμως όλα άλλαξαν, όταν έπαιξα στο πρώτο μου μιούζικαλ.
Η πραγματική καμπή ήρθε όταν παρακολούθησα την παράσταση Rent. Κάτι έκανε «κλικ» μέσα μου με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Σταμάτησε να είναι απλώς κάτι που απολάμβανα και έγινε η ζωή που ήθελα να ζήσω. Από εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι ήθελα να το κάνω αυτό για πάντα.
Χρήστος Αρφάνης: Η μετάβαση στην Ισπανία για σπουδές στη Real Escuela Superior de Arte Dramático (RESAD) ήταν ένα τεράστιο άλμα. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό «πολιτισμικό σοκ» που βιώσατε μεταβαίνοντας από τη θεατρική σκηνή του Περού σε αυτή της Μαδρίτης;
Rodrigo Calderón: Η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν το πόσο δομημένη και τεχνική ήταν η εκπαίδευση στη Μαδρίτη. Στο Περού, η σχέση μου με το θέατρο ήταν πιο διαισθητική και συναισθηματική. Στη RESAD πιέστηκα να αναλύω, να αποδομώ και να κατανοήσω πραγματικά την τέχνη μου. Ήταν μια πρόκληση, αλλά μου έδωσε εργαλεία που δεν ήξερα καν ότι χρειαζόμουν.
Επίσης, μου έκανε τεράστια εντύπωση το επίπεδο στήριξης των τεχνών, τόσο από τη σχολή όσο και από το κράτος—κάτι που δεν είναι τόσο συνηθισμένο σε πολλά μέρη της Νότιας Αμερικής. Παράλληλα, απέκτησα μεγαλύτερη συνείδηση της ταυτότητάς μου. Η εθνικότητά μου ξεχώριζε περισσότερο εκεί, και έμαθα να την αγκαλιάζω ως ένα μοναδικό μου στοιχείο ως περφόρμερ, κάτι που μπορεί να ανοίξει πόρτες επαγγελματικά.
Χρήστος Αρφάνης: Η κατάκτηση μιας πλήρους υποτροφίας για το American Musical and Dramatic Academy (AMDA) στη Νέα Υόρκη αποτελεί τεράστια αναγνώριση του ταλέντου σας. Πώς άλλαξε αυτή η μετάβαση στις ΗΠΑ την οπτική σας για το μουσικό θέατρο;
Rodrigo Calderón: Η μετάκομιση στη Νέα Υόρκη και η εκπαίδευση στο AMDA άλλαξαν εντελώς την οπτική μου. Με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ αυτή η βιομηχανία βασίζεται στην προπόνηση και στο να είσαι στην καλύτερη δυνατή φυσική και πνευματική κατάσταση για να αποδώσεις.
Άρχισα να βλέπω τους περφόρμερ ως αθλητές. Δεν είναι μόνο το ταλέντο· είναι η πειθαρχία, η συνέπεια και η φροντίδα του σώματος και της τέχνης σου καθημερινά. Υπάρχει επίσης μια έντονη αίσθηση επείγοντος και ανταγωνισμού στις ΗΠΑ, η οποία με ώθησε να πάρω τον εαυτό μου πιο σοβαρά, όχι απλώς ως μαθητή, αλλά ως επαγγελματία που χτίζει μια μακροχρόνια καριέρα.
Χρήστος Αρφάνης: Κατά τη διάρκεια της παραμονής σας στην Ισπανία, υποδυθήκατε τον Evan στο Querido Evan Hansen (Dear Evan Hansen). Είναι ένας εξαιρετικά απαιτητικός ρόλος, τόσο συναισθηματικά όσο και φωνητικά. Πώς προστατεύατε την ψυχική σας υγεία και ενέργεια φέρνοντας στη σκηνή έναν τόσο ευάλωτο χαρακτήρα κάθε βράδυ;
Rodrigo Calderón: Ο ρόλος του Evan ήταν μια από τις πιο απαιτητικές εμπειρίες που είχα ποτέ, τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά. Επιβεβαίωσε απόλυτα την ιδέα ότι οι περφόρμερ είναι αθλητές. Πρέπει να προπονείσαι, να κρατάς δυνάμεις και να φροντίζεις το μυαλό και το σώμα σου για να αντέξεις αυτό το επίπεδο δουλειάς.
Η φωνητική προετοιμασία από μόνη της έμοιαζε με δουλειά πλήρους απασχόλησης. Η παρτιτούρα είναι εξαιρετικά απαιτητική για το εύρος οποιουδήποτε τραγουδιστή, οπότε έπρεπε να είμαι απίστευτα πειθαρχημένος με τη φροντίδα της φωνής μου και του σώματός μου γενικότερα.
Προσπαθώ πραγματικά να διαχωρίζω την προσωπική μου ζωή από τους ρόλους που υποδύομαι. Αυτό το όριο είναι απαραίτητο για μένα. Μετά τις πρόβες ή τις παραστάσεις, κάνω μια συνειδητή προσπάθεια να αποσυνδεθώ, να γειωθώ και να επιστρέψω σε αυτό που είμαι έξω από τον χαρακτήρα. Πρόκειται για το να δίνεις τα πάντα στη σκηνή, χωρίς να τα κουβαλάς μαζί σου όταν κατεβαίνεις από αυτήν.
Χρήστος Αρφάνης: Αυτή την περίοδο συμμετέχετε στο καστ του Aguardiente: The Musical στο GALA Hispanic Theatre. Πώς είναι η συνεργασία με καλλιτέχνες που συνδέονται με τη σκηνή του Broadway και πώς αυτή η παραγωγή αγγίζει τη δική σας λατινοαμερικάνικη κληρονομιά;
Rodrigo Calderón: Η συμμετοχή μου στο Aguardiente στο GALA Hispanic Theatre είναι μια πραγματικά σημαντική εμπειρία. Το να δουλεύω υπό τις οδηγίες του Luis Salgado, ο οποίος είναι και ο δημιουργός της παράστασης, αποτελεί τεράστια πηγή έμπνευσης.
Παράλληλα, η συνεργασία με καλλιτέχνες που συνδέονται με το Broadway, όπως ο dance captain μας Ralphie Rivera, είναι ένα απίστευτο μάθημα. Προσπαθώ να απορροφήσω όσα περισσότερα μπορώ από την πειθαρχία τους, το εργασιακό τους ήθος και την αγάπη τους για την τέχνη.
Αυτό που το κάνει ακόμα πιο σημαντικό είναι να τους βλέπω να δημιουργούν έργα που εκπροσωπούν τον πολιτισμό και τις φωνές μας. Το να είμαι μέρος αυτής της διαδικασίας ως Λατίνος καλλιτέχνης είναι κάτι βαθιά προσωπικό, που το φέρω με μεγάλη περηφάνια.
Χρήστος Αρφάνης: Ως ηθοποιός, τραγουδιστής και χορευτής, νιώθετε ότι μία από αυτές τις τέχνες είναι η «βάση» σας, ή τις προσεγγίζετε και τις τρεις ως ισότιμες γλώσσες για να πείτε μια ιστορία;
Rodrigo Calderón: Δεν τις βλέπω πια ως ξεχωριστά πράγματα. Για μένα, η υποκριτική, το τραγούδι και ο χορός είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι για να πεις την ίδια ιστορία. Κάποιες στιγμές απαιτούν τη μία τέχνη περισσότερο από τις άλλες, αλλά ιδανικά λειτουργούν όλες μαζί.
Αν έπρεπε να επιλέξω, η υποκριτική είναι μάλλον η βάση μου, επειδή όλα ξεκινούν από την πρόθεση και την αφήγηση. Ωστόσο, μερικές φορές ξεκινώ την εξερεύνησή μου από το σώμα (τον χορό). Αυτό με βοηθά να βγω από το μυαλό μου και να μην προσεγγίζω τα πάντα με τόσο λογικό τρόπο. Εξαρτάται πραγματικά από το project, αλλά έχω μάθει να εμπιστεύομαι διαφορετικά σημεία εισόδου στη δουλειά.
Χρήστος Αρφάνης: Το όνομα “Chaski” παραπέμπει όμορφα στους ευκίνητους, άρτια εκπαιδευμένους αγγελιοφόρους της αυτοκρατορίας των Ίνκας. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να συνδυάσετε το τρέξιμο, την πολιτιστική ταυτότητα και την κοινότητα;
Rodrigo Calderón: Το “Chaski” προέκυψε πολύ οργανικά. Ως content creator, δημοσίευσα ένα βίντεο όπου μιλούσα για την ιδέα και κάναμε brainstorming για ονόματα· το “Chaski” ήταν αυτό που με άγγιξε περισσότερο. Έτρεχα ήδη ως μέρος της δικής μου καθημερινής ρουτίνας, και ταυτόχρονα ένιωθα την ανάγκη να δημιουργήσω κάτι που θα με συνέδεε περισσότερο με τις ρίζες μου και με την κοινότητά μου στη Νέα Υόρκη.
Το όνομα αντιπροσωπεύει το πώς οι Περουβιανοί είναι τόσο πειθαρχημένοι και αποφασισμένοι να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Σήμερα, μήνες μετά, είναι μια πολύ δυνατή και συμπαγής κοινότητα στη Νέα Υόρκη που συμμετέχει σε εκδηλώσεις και αγώνες.
Χρήστος Αρφάνης: Ως χορευτής, έχετε ήδη βαθιά κατανόηση του ανθρώπινου σώματος. Η φυσική πειθαρχία του τρεξίματος τροφοδοτεί τη δουλειά σας στη σκηνή ή λειτουργεί ως μια εντελώς ξεχωριστή διέξοδος για εσάς;
Rodrigo Calderón: Σίγουρα τροφοδοτεί τη σκηνική μου δουλειά. Το τρέξιμο μου έχει διδάξει πολλά για την πειθαρχία, την αντοχή και την πνευματική συγκέντρωση, που είναι απαραίτητα για έναν περφόρμερ. Μερικές φορές χρησιμοποιώ το τρέξιμο ως μέρος της προπόνησής μου: τραγουδάω ενώ τρέχω για να δουλέψω τον έλεγχο της αναπνοής, τη στήριξη και τη συνολική αντοχή μου, κάτι που μεταφέρεται απευθείας στη σκηνή.
Ταυτόχρονα, λειτουργεί και ως διέξοδος, ως εκτόνωση. Είναι από τις λίγες στιγμές που δεν σκέφτομαι την απόδοση ή την τεχνική—απλώς κινούμαι. Αυτή την ισορροπία μεταξύ πειθαρχίας και ελευθερίας προσπαθώ να τη μεταφέρω και στη δουλειά μου.
Χρήστος Αρφάνης: Σε έναν κόσμο όπου τα social media μπορεί μερικές φορές να μοιάζουν επιφανειακά, εσείς εστιάζετε το περιεχόμενό σας στη λατινοαμερικάνικη κουλτούρα και την αυθεντική σύνδεση. Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που ελπίζετε να αποκομίσει το ψηφιακό σας κοινό;
Rodrigo Calderón: Για μένα, όλα έχουν να κάνουν με την αυθεντικότητα και την εκπροσώπηση. Θέλω οι άνθρωποι να νιώθουν ότι τους βλέπουν, ειδικά μέσα στη λατινοαμερικάνικη κοινότητα.
Είναι επίσης ένα εργαλείο που χρησιμοποιώ για τον εαυτό μου. Μου θυμίζει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ξέρεις από πού προέρχεσαι. Το περιεχόμενο που δημιουργώ είναι ένας οπτικός φόρος τιμής στις ρίζες και τον πολιτισμό μου. Μου αρέσει να δημιουργώ μια αίσθηση θετικής νοσταλγίας—κάτι που μοιάζει οικείο αλλά και ελπιδοφόρο. Αν κάποιος νιώσει έμπνευση, σύνδεση ή λίγο πιο κοντά στην ταυτότητά του αφού δει το περιεχόμενό μου, τότε νιώθω ότι κάνω κάτι σωστά.
Χρήστος Αρφάνης: Σημειώσατε ότι το ταξίδι σας αφορά το χτίσιμο μιας καλλιτεχνικής καριέρας «με σκοπό». Πώς έχει εξελιχθεί ο ορισμός του «σκοπού» από τότε που φύγατε για πρώτη φορά από το Περού μέχρι σήμερα;
Rodrigo Calderón: Στην αρχή, ο σκοπός είχε να κάνει περισσότερο με το να αποδείξω κάτι στον εαυτό μου και να δω πόσο μακριά μπορούσα να φτάσω. Υπήρχε πολλή φιλοδοξία πίσω από αυτό.
Τώρα, ο σκοπός συνδέεται περισσότερο με το αποτύπωμα, την επίδραση που αφήνω. Έχει να κάνει με τις ιστορίες που αφηγούμαι, τους χώρους που βοηθώ να δημιουργηθούν και το πώς εκπροσωπώ τον πολιτισμό μου. Έχω επίσης συνειδητοποιήσει ότι ο σκοπός δεν αφορά μόνο τη δουλειά, αλλά και τους ανθρώπους που αγγίζεις στην πορεία σου.
Χρήστος Αρφάνης: Όταν διασχίζετε συνεχώς σύνορα και προσαρμόζεστε σε νέες κουλτούρες και σκηνές, ποιες είναι οι καθημερινές σας συνήθειες ή πρακτικές που σας κρατούν συνδεδεμένο με τις ρίζες σας;
Rodrigo Calderón: Παίρνω πολύ συχνά τηλέφωνο την οικογένειά μου. Όσο περισσότερο καιρό λείπω από το Περού, τόσο πιο δυνατή νιώθω αυτή τη σύνδεση, οπότε το να μένω κοντά τους είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Η μουσική είναι επίσης ένα μεγάλο κομμάτι αυτού. Στην πραγματικότητα, ακούω περισσότερη λάτιν μουσική τώρα απ’ ό,τι όταν έφυγα για πρώτη φορά. Με κρατά γειωμένο και συνδεδεμένο με το μέρος από το οποίο προέρχομαι.
Χρήστος Αρφάνης: Αν μπορούσατε να μιλήσετε σε έναν νεαρό Περουβιανό καλλιτέχνη που ονειρεύεται τις διεθνείς σκηνές αλλά νιώθει φόβο μπροστά στα σύνορα που ορθώνονται μπροστά του, ποια είναι η μοναδική συμβουλή που θα του δίνατε;
Rodrigo Calderón: Θα έλεγα ότι είναι πολύ εύκολο να βάζουμε όρια στους εαυτούς μας όταν προερχόμαστε από τη Λατινική Αμερική και σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Όμως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τα όνειρά σου αν είσαι πρόθυμος να δουλέψεις σκληρά και να παραμείνεις συνεπής.
Να είσαι περήφανος για το από πού προέρχεσαι. Οι άλλες χώρες δεν έχουν τίποτα που να μην έχουμε εμείς. Ο πολιτισμός μας, το πάθος μας και η οπτική μας γωνία έχουν τεράστια δύναμη, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να κουβαλάς μαζί σου όπου κι αν πας. Είμαστε μοναδικοί και έχουμε την τιμή να φέρουμε το όνομα της χώρας μας με περηφάνια και χαρά. Και το πιο σημαντικό: απόλαυσε τη διαδρομή!
About the Author
