Ποιος είναι ο Eric Gonzalez;
Ο Eric Gonzalez είναι ένας πολυθεματικός καλλιτέχνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, όπου ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στον χορό, το μουσικό θέατρο, την υποκριτική για την κάμερα, το τραγούδι και το πιάνο — αποτελώντας αυτό που ονομάζουμε “τριπλή απειλή” (triple threat). Έγραψε το βιβλίο με τίτλο “Mi Amigo El Fantasma”, το οποίο εκδόθηκε τον Μάιο του 2019 και είναι διαθέσιμο σε πλατφόρμες όπως η Amazon. Το 2021, σε ηλικία 15 ετών, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος χορού και χορογράφος, ενώ παράλληλα φοιτούσε στο Λύκειο. Συμμετέχοντας σε διαγωνισμούς Urban Dance, έλαβε μέρος σε 6 από τους σημαντικότερους διαγωνισμούς στην Ισπανία (όπως το Hip Hop International), κατακτώντας την 1η θέση στους 4 από αυτούς και τη 2η θέση στους άλλους 2.
Η σκληρή δουλειά, η πειθαρχία και το ήθος του τον έφεραν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2023, σε ηλικία 17 ετών, αφού κέρδισε υποτροφία για την AMDA, όπου σπούδασε Μουσικό Θέατρο τόσο στην πανεπιστημιούπολη του Λος Άντζελες όσο και της Νέας Υόρκης, αποφοιτώντας τον Ιούνιο του 2025.
Μετά την αποφοίτησή του, έχει εργαστεί ως ηθοποιός και χορευτής σε διάφορες ταινίες, σειρές και διαφημιστικά για πλατφόρμες όπως το Hulu. Αυτή τη στιγμή εργάζεται για την παγκόσμια πρεμιέρα του μιούζικαλ “Aguardiente” σε σκηνοθεσία του Luis Salgado, το οποίο έχει ήδη ολοκληρώσει το αναπτυξιακό του εργαστήρι. Το μιούζικαλ έρχεται στην Ουάσιγκτον, στο Θέατρο Gala, από τις 30 Απριλίου έως τις 24 Μαΐου!
Ο Eric θα περιέγραφε τον εαυτό του ως έναν εξαιρετικά δημιουργικό, εργατικό, πειθαρχημένο και επαγγελματία καλλιτέχνη, αλλά πάνω απ’ όλα ευγενικό και με σεβασμό προς τους άλλους. Λατρεύει να αντλεί έμπνευση, να μαθαίνει και να δίνει τον εαυτό του όπου χρειάζεται. Του αρέσει να δημιουργεί ένα όμορφο και ασφαλές περιβάλλον εργασίας και διαθέτει εξαιρετικό ομαδικό πνεύμα.
Η αποστολή του ήταν πάντα να εμπνέει τους ανθρώπους και να διαδίδει ένα μήνυμα σεβασμού, αγάπης και ελευθερίας. “Η τέχνη είναι μια πόρτα διαφυγής για πολλούς ανθρώπους, και εμείς κρατάμε το κλειδί”. Θέλει να αποτελεί σημείο αναφοράς για εκείνους που, όπως κι αυτός, φοβούνταν να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι εξαιτίας της γνώμης των άλλων. Και επιθυμεί να ανοίξει πόρτες για διεθνείς, και συγκεκριμένα για Ισπανούς και ισπανόφωνους καλλιτέχνες. (Περισσότερα στο: https://www.ericgonzalez.info/)
Η Συνέντευξη
Χρήστος Αρφάνης: 1. Μεγαλώνοντας στη Βαρκελώνη, εκπαιδεύτηκες ως μια πραγματική “τριπλή απειλή” — χορός, υποκριτική, τραγούδι, ακόμα και πιάνο. Πώς διαμόρφωσε η κουλτούρα και το καλλιτεχνικό περιβάλλον της Ισπανίας την πρώιμη δημιουργική σου φωνή;
Eric Gonzalez: Αν και ξεκίνησα την καλλιτεχνική μου καριέρα στην Ισπανία, νιώθω ότι η πρώιμη δημιουργική μου φωνή δεν διαμορφώθηκε πραγματικά μέσα από την παραδοσιακή μας κουλτούρα. Το γεγονός ότι ήμουν περιτριγυρισμένος από τέχνη, καθώς και ο σεβασμός και ο θαυμασμός για αυτήν μέσα στην οικογένειά μου, ήταν αυτό που με διαμόρφωσε. Η οικογένειά μου αγαπά την τέχνη και αποτελούσε πάντα μεγάλο μέρος των συγκεντρώσεών μας από τότε που γεννήθηκα. Λατρεύουμε τη μουσική, το τραγούδι, τον χορό, να παίζουμε όργανα, να πηγαίνουμε θέατρο, σε συναυλίες κ.λπ. Πάντα με στήριζαν σε αυτό το ταξίδι και ήταν εκείνοι που ουσιαστικά με ενθάρρυναν να ξεκινήσω.
Στην τέχνη μου, εμπνεύστηκα κυρίως από την pop και την εμπορική κουλτούρα και τους αντίστοιχους καλλιτέχνες, παρά από την παραδοσιακή ισπανική κουλτούρα. Αγαπώ την κουλτούρα μας και μουσικά στυλ όπως το φλαμένκο, τις σεβιγιάνες, τη ρούμπα κ.λπ., αλλά δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Η πρώιμη δημιουργική μου διαδικασία αφορούσε κυρίως το να ανακαλύψω τον εαυτό μου, ποιος ήθελα να γίνω, τι ήθελα να κάνω και πώς να κάνω το εσωτερικό μου ταλέντο να λάμψει.
Χρήστος Αρφάνης: 2. Εξέδωσες το βιβλίο σου, Mi Amigo El Fantasma, τον Μάιο του 2019 σε αρκετά νεαρή ηλικία. Τι σε ενέπνευσε να γίνεις συγγραφέας σε αυτό το στάδιο της ζωής σου, και πώς συνδέεται η συγγραφή με την ταυτότητά σου ως performer;
Eric Gonzalez: Ξεκινήσαμε να δημιουργούμε την ιστορία ως ένα απλό παιχνίδι στον δρόμο για το σχολείο με τον πατέρα μου. Προσθέταμε στοιχεία στην ιστορία κάθε μέρα, καθώς ήταν εμπνευσμένη από ένα κάστρο που περνούσαμε με το αυτοκίνητο. Ο μπαμπάς μου με ενθάρρυνε να γράψω ολόκληρη την ιστορία και να την παρουσιάσω σε διάφορους εκδοτικούς οίκους.
Είχα ένα ξεκάθαρο πράγμα στο μυαλό μου όταν έγραφα την ιστορία: Ήθελα να μοιραστώ και να μεταδώσω ένα μήνυμα αγάπης και σεβασμού, και να υπενθυμίσω σε όλους —ειδικά στα παιδιά— ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να είσαι διαφορετικός, κάτι που αποτέλεσε και την έμπνευση της ιστορίας. Σήμερα, το γράψιμο με βοηθά να εκφράζομαι και να διοχετεύω τα συναισθήματά μου. Με βοηθά να οπτικοποιώ τις ιδέες μου και να τις οργανώνω. Αυτή τη στιγμή δεν γράφω κάποια νέα ιστορία αφού επικεντρώνομαι στην καριέρα μου ως performer, αλλά είναι ένα πραγματικά χρήσιμο εργαλείο.
Χρήστος Αρφάνης: 3. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών, ήδη δίδασκες χορό, χορογραφούσες και κυριαρχούσες σε μεγάλους διαγωνισμούς urban dance όπως το Hip Hop International στην Ισπανία. Πώς σε προετοίμασε για την επαγγελματική βιομηχανία του θεάματος το γεγονός ότι ανέλαβες ηγετικούς και διδακτικούς ρόλους τόσο νωρίς;
Eric Gonzalez: Είχα ένα ξεκάθαρο πράγμα στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα να διδάσκω: Ήθελα να γίνω ο δάσκαλος που θα ήθελα να έχω, και να προσφέρω την εκπαίδευση που θα ήθελα να λάβω. Δίδασκα στους μαθητές μου όλα τα διαφορετικά είδη χορού που γνώριζα, από τα βασικά και την τεχνική, δουλεύοντας πάνω στον ρυθμό κάθε στυλ (groove), τα βήματα, το υπόβαθρό τους κ.λπ. Τους έβαζα να δουλέψουν την παρουσία τους για τη σκηνή και την κάμερα, τον αυτοσχεδιασμό, την ευελιξία, καθώς και το ήθος και την πειθαρχία. Ήταν τόσο ικανοποιητικό για μένα να μοιράζομαι τις γνώσεις μου, να εκπαιδεύω ανθρώπους και να βλέπω την εξέλιξή τους.
Το να δημιουργώ τέσσερις χορογραφίες την εβδομάδα ως δάσκαλος ήταν ήδη μια πρόκληση, αλλά το να χορογραφώ για γκαλά ήταν ακόμα μεγαλύτερη, γιατί όχι μόνο ήταν μεγαλύτερες σε διάρκεια, αλλά έπρεπε να είναι διαφορετικές και ταυτόχρονα συνεκτικές, αναδεικνύοντας το ταλέντο και την εκπαίδευση του καθενός. Ως δημιουργικός διευθυντής, έπρεπε να κάνω το όραμά μου πραγματικότητα — από τις χορογραφίες μέχρι τον σχεδιασμό της σκηνής, τον φωτισμό, τη μουσική, ακόμα και τα κοστούμια. Νιώθω ότι το να είμαι δάσκαλος με βοήθησε να εξελιχθώ ως μαθητής, και το να είμαι χορογράφος με βοήθησε να γίνω καλύτερος χορευτής, γιατί με δίδαξε τι χρειάζονται οι δάσκαλοι και οι χορογράφοι από τους χορευτές τους. Με έκανε να εκτιμήσω όλη τη δουλειά που κρύβεται πίσω από ένα μάθημα, ένα σόου ή μια απλή χορογραφία.
Χρήστος Αρφάνης: 4. Η μετακόμιση στις Ηνωμένες Πολιτείες στα 17 για να φοιτήσεις στην AMDA με υποτροφία είναι ένα τεράστιο άλμα. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πολιτισμικό σοκ ή η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες κατά τη μετάβασή σου από την Ισπανία στις ΗΠΑ;
Eric Gonzalez: Το να μετακομίσω τόσο μακριά από το σπίτι μου ήταν από μόνο του μια μεγάλη πρόκληση — να ζήσω μόνος μου για πρώτη φορά, χωρίς οικογένεια ή κάποιον γνωστό τριγύρω, σε μια νέα χώρα με διαφορετικές παραδόσεις, φαγητό, κουλτούρα, γλώσσα και τρόπο ζωής. Αλλά δεν ήταν πραγματική πρόκληση για μένα η προσαρμογή στην κουλτούρα, γιατί το ήθελα τόσο πολύ καιρό, ώστε ήμουν έτοιμος και ήξερα πού πήγαινα. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος για την ευκαιρία που όλοι μου οι φόβοι, οι ανασφάλειες ή οι ανησυχίες εξαφανίστηκαν.
Νιώθω ότι το μεγαλύτερο πολιτισμικό σοκ για μένα ήταν το πόσο μεγαλύτερα ήταν όλα, σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο. Αυτό όμως που μου λείπει περισσότερο είναι να περπατάω στην πόλη και να βλέπω κόσμο σε βεράντες και πλατείες να κοινωνικοποιείται, να πίνει ένα ποτό ή να συναντιέται σε ένα καφέ απλώς για να αράξει και να μιλήσει με φίλους όποτε μπορούσαμε, ανεξαρτήτως ημέρας.
Χρήστος Αρφάνης: 5. Έχοντας σπουδάσει Μουσικό Θέατρο και στις δύο πανεπιστημιουπόλεις της AMDA σε Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη πριν αποφοιτήσεις το 2025, πώς επηρέασε η εμπειρία και στις δύο ακτές την προσέγγισή σου στην υποκριτική και το θέατρο;
Eric Gonzalez: Λάτρεψα το γεγονός ότι μπόρεσα να ζήσω την εμπειρία και στις δύο πόλεις και πανεπιστημιουπόλεις. Νιώθω ότι η εκπαίδευση και η εμπειρία είναι διαφορετικές, γι’ αυτό και το λάτρεψα, και θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα σε όλους. Το Λος Άντζελες μου έδωσε την πιο εμπορική πλευρά των παραστατικών τεχνών: τα μεγαλύτερα στούντιο για εμπορικούς/urban χορευτές βρίσκονται εκεί, τα μεγαλύτερα εμπορικά πρότζεκτ, η κινηματογραφική βιομηχανία, το Χόλιγουντ, οι pop καλλιτέχνες, τα μουσικά βίντεο, οι οντισιόν για χορευτές (backup dancers) κ.λπ.
Η Νέα Υόρκη, από την άλλη, μου έδωσε την πλευρά του Μουσικού Θεάτρου. Η εκπαίδευση σε είδη χορού εστιασμένα στο μουσικό θέατρο όπως η τζαζ, η θεατρική τζαζ, οι κλακέτες (tap) και το μπαλέτο με προετοίμασαν για οντισιόν. Στην πραγματικότητα, εμπνεύστηκα τόσο πολύ από όλες τις παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ και τη βιομηχανία του μουσικού θεάτρου στη Νέα Υόρκη, που άλλαξα γνώμη: από το να θέλω να γίνω απλώς εμπορικός χορευτής, άρχισα να θέλω να ακολουθήσω καριέρα ως “τριπλή απειλή” (triple threat) και να κάνω μουσικό θέατρο.
Χρήστος Αρφάνης: 6. Από την αποφοίτησή σου, έχεις ήδη εξασφαλίσει ρόλους σε ταινίες, σειρές και διαφημιστικά για μεγάλες πλατφόρμες όπως το Hulu. Πώς διαχειρίζεσαι τη μετάβαση ανάμεσα στην ερμηνεία στη σκηνή και την υποκριτική στην κάμερα;
Eric Gonzalez: Από τότε που άρχισα να παίζω, ήξερα ότι ήθελα να είμαι έτοιμος για όλα, γι’ αυτό και εκπαιδεύτηκα τόσο στην υποκριτική για την κάμερα όσο και στο θέατρο. Μερικοί νομίζουν ότι είναι το ίδιο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Η κύρια διαφορά που βρίσκω είναι ο τρόπος διαχείρισης της φωνής και της σωματικότητας. Στο θέατρο έχουμε την τάση να μεγεθύνουμε τα πάντα σωματικά, κάνοντάς τα πιο έντονα ώστε να μπορεί όλο το κοινό να δει τι προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε. Στον κινηματογράφο, ισχύει το “less is more” (το λιγότερο είναι περισσότερο)· πρέπει να είμαστε όσο πιο φυσικοί γίνεται, και οι εκφράσεις του προσώπου μας είναι πολύ πιο σημαντικές. Πρέπει επίσης να προσαρμόσουμε την ένταση της φωνής μας. Στο θέατρο χρειαζόμαστε προβολή (projection)· αντίθετα, στον κινηματογράφο, η προβολή μας τείνει να είναι σε κανονική ένταση ομιλίας ή ακόμα και χαμηλή λόγω των μικροφώνων.
Λατρεύω να κάνω και τα δύο, και το καθένα έχει τα υπέρ και τα κατά του. Λατρεύω τον ρυθμό του θεάτρου — το ότι δεν κάθεσαι να περιμένεις τόσο πολύ όσο στο σινεμά. Λατρεύω να βλέπω το κοινό και να αλληλεπιδρώ μαζί του κατά τη διάρκεια της παράστασης ή να του μιλάω μετά· λατρεύω το να ζω ένα διαφορετικό ταξίδι κάθε βράδυ, την αδρεναλίνη και τον ενθουσιασμό. Αλλά αγαπώ και τον κινηματογράφο, καθώς και τη δύναμη του να μπορείς να μεταδώσεις τα πάντα μέσα από μια οθόνη, το πόσο οικείο μπορεί να γίνει, την τεράστια κλίμακα των ανθρώπων και των τόπων που μπορούμε να προσεγγίσουμε, και φυσικά, το γεγονός ότι άπαξ και γυριστεί, μπορούμε να το βλέπουμε για πάντα όποτε θέλουμε.
Χρήστος Αρφάνης: 7. Αυτή τη στιγμή συμμετέχεις στην παγκόσμια πρεμιέρα του μιούζικαλ Aguardiente, σε σκηνοθεσία του Luis Salgado. Πώς ήταν η εμπειρία της δουλειάς κατά το αναπτυξιακό εργαστήρι, και τι μπορεί να περιμένει το κοινό όταν η παράσταση ανέβει στο Θέατρο Gala στην Ουάσιγκτον αυτή την άνοιξη;
Eric Gonzalez: Ήταν ένα όμορφο και εμπνευσμένο ταξίδι. Είναι τιμή μου να αποτελώ μέρος της δημιουργίας του Aguardiente. Το να “γεννάς” νέους χαρακτήρες που κανείς δεν έχει παίξει στο παρελθόν και να χρησιμοποιείς το όραμά σου για να δημιουργήσεις τα πάντα από το μηδέν απαιτεί πολλή δουλειά, έρευνα, ανακάλυψη και μελέτη, αλλά αξίζει απόλυτα τον κόπο. Σε αυτή την παράσταση, εκπροσωπούμε επίσης μια κοινότητα σε μια κομβική στιγμή — εκπροσωπούμε τις ρίζες, την κουλτούρα, τις ανασφάλειες, τα προβλήματα, τις ανησυχίες και τις θυσίες της.
Το κοινό μπορεί να περιμένει ένα εμπνευσμένο, όμορφο μιούζικαλ με πολλά μηνύματα, αναφορές, ιστορία, εκπροσώπηση, διασκέδασή, φαντασία και αγάπη που θα κάνει τους ανθρώπους να προβληματιστούν. Είναι πολύ πλούσιο μουσικά· το Aguardiente διαθέτει μεγάλη ποικιλία μουσικών στυλ, από αφρο-καραϊβική μουσική μέχρι pop, rock και R&B, και η μπάντα είναι απολύτως εκπληκτική.
Χρήστος Αρφάνης: 8. Ως κάποιος που χορεύει, παίζει, τραγουδάει και γράφει, ποια πειθαρχία νιώθεις ότι σε στηρίζει περισσότερο όταν αναλαμβάνεις ένα απαιτητικό νέο πρότζεκτ όπως το Aguardiente;
Eric Gonzalez: Το Aguardiente απαιτεί όλες τις πειθαρχίες. Στην περίπτωσή μου, έχω τη χαρά να παίζω έναν απαιτητικό ρόλο με πολλή υποκριτική (παίζοντας αντίθετα συναισθήματα και ψυχικές καταστάσεις, δουλεύοντας πάνω στον τρόπο που εκφράζεται, μιλάει, περπατάει, τις ανασφάλειές του κ.λπ.). Έχω επίσης το δικό μου τραγουδιστικό νούμερο, το οποίο είναι ταυτόχρονα και χορευτικό νούμερο, κάτι που απαιτεί να χορεύεις ενώ τραγουδάς — μια μεγάλη πρόκληση. Και επιπλέον, συμμετέχω στο ensemble (σύνολο) όταν δεν υποδύομαι τον χαρακτήρα μου. Επομένως, έπρεπε να είμαι συγκεντρωμένος και στις τρεις πειθαρχίες για την παράσταση.
Αποστολή, Εκπροσώπηση & Μέλλον
Χρήστος Αρφάνης: 9. Έχεις μια όμορφη φράση: “Η τέχνη είναι μια πόρτα διαφυγής για πολλούς ανθρώπους, και εμείς κρατάμε το κλειδί”. Μπορείς να μας αναλύσεις τι σημαίνει αυτό για σένα και πώς προσπαθείς να το εφαρμόζεις στην καθημερινή σου δουλειά;
Eric Gonzalez: Η πλειοψηφία των ανθρώπων χρησιμοποιεί την τέχνη ως έναν τρόπο να διασκεδάσει και να ξεφύγει από την πραγματικότητά της. Η τέχνη συνοδεύει τις ζωές των περισσότερων ανθρώπων της κοινωνίας σήμερα μέσω της μουσικής, των βιβλίων, των σειρών, των ταινιών, του θεάτρου κ.λπ. Και παρόλο που οι καλλιτέχνες μερικές φορές δεν λαμβάνουν αρκετή αναγνώριση για αυτό, εμείς είμαστε ο λόγος που όλοι μπορούν να απολαμβάνουν την τέχνη και να έχουν αυτή την πόρτα διαφυγής. Αυτό μας καθιστά υπεύθυνους να εμπνέουμε, να εκπαιδεύουμε και να ψυχαγωγούμε με την τέχνη μας.
Χρήστος Αρφάνης: 10. Έχεις μιλήσει πολύ ανοιχτά για το ότι θέλεις να αποτελείς σημείο αναφοράς για όσους φοβούνται να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι. Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή στο ταξίδι σου όπου συνειδητοποίησες τη σημασία του να ζεις την αλήθεια σου αυθεντικά;
Eric Gonzalez: Ναι, ήταν στην ηλικία των 15, όταν άρχισα να χορεύω. Η μητέρα μου με έπεισε να αρχίσω να χορεύω επαγγελματικά, αφού ήξερε ότι το λάτρευα, αλλά εγώ φοβόμουν τι θα έλεγε ο κόσμος. Δεν ήξερα πραγματικά πόσο πολύ το είχα ανάγκη μέχρι που ξεκίνησα. Χάρη στον χορό, απέκτησα μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ανακάλυψα ποια ήταν η αληθινή μου προσωπικότητα και ο τρόπος που ήθελα να εκφράζομαι, και με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η τέχνη του performer ήταν αυτό που ήθελα να κάνω στη ζωή μου.
Από εκείνη τη στιγμή, άρχισα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, γνωρίζοντας ότι το τι θα έλεγε ο κόσμος δεν είχε σημασία και δεν επρόκειτο να με σταματήσει από το να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Τη στιγμή που απέκτησα αυτοπεποίθηση και πίστεψα σε μένα, έγινα ασταμάτητος, και οι ίδιοι άνθρωποι που με κορόιδευαν, άρχισαν να με θαυμάζουν.
Χρήστος Αρφάνης: 11. Το να ανοίγεις πόρτες για διεθνείς, και συγκεκριμένα για Ισπανούς και ισπανόφωνους καλλιτέχνες, είναι βασικό κομμάτι της αποστολής σου. Πώς ελπίζεις να δεις τη βιομηχανία να εξελίσσεται όσον αφορά τη διεθνή εκπροσώπηση μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια;
Eric Gonzalez: Θα ήθελα πολύ να δω μεγαλύτερη εκπροσώπηση διεθνώς — όχι απλώς να παίρνουμε ρόλους με βάση την εθνικότητά μας και τα κλισέ της, αλλά να μπορούμε να παίζουμε ενδιαφέροντες, ολοκληρωμένους ρόλους. Σήμερα, έχουμε ήδη Ισπανίδες ηθοποιούς όπως η Πενέλοπε Κρουζ, τραγουδίστριες όπως η Ροζαλία και χορεύτριες/χορογράφους όπως η Julia Pericas να ανοίγουν τον δρόμο για τη διεθνή εκπροσώπηση, κάτι που με κάνει πολύ περήφανο.
Με αυτό, ελπίζω ο κόσμος να συνειδητοποιήσει ότι το ταλέντο δεν βρίσκεται μόνο σε μία χώρα, και θα πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάζουμε και αλλού. Αν είχαμε περισσότερη προσοχή και αναγνώριση για τη χώρα μας διεθνώς, οι καλλιτέχνες θα εξασφάλιζαν καλύτερες συνθήκες και περισσότερα πρότζεκτ, καθιστώντας ευκολότερο για αυτούς να ακολουθήσουν την καριέρα τους στην ίδια τους την πατρίδα.
Χρήστος Αρφάνης: 12. Κοιτάζοντας μπροστά, έχεις καταφέρει τόσα πολλά στις αρχές της δεκαετίας των 20 σου. Ποιο είναι ένα “πρότζεκτ των ονείρων” σου ή ένα ορόσημο που στοχεύεις για τη συνέχεια;
Eric Gonzalez: Θα ήθελα πολύ να έχω την ευκαιρία να βρεθώ σε μεγάλες σκηνές και οθόνες — να παίξω στο Μπρόντγουεϊ ή σε μια μεγάλη ταινία ή σειρά με έναν ενδιαφέροντα και απαιτητικό ρόλο. Θέλω να με δουν σε μεγάλη κλίμακα, να αποδείξω τι είμαι ικανός να κάνω, γιατί πιστεύω ότι έχω πολλά να δείξω στον κόσμο και πολλά καλά να προσφέρω. Αυτή θα ήταν μια σπουδαία ευκαιρία για να εδραιώσω την καριέρα μου ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να δημιουργήσω μεγάλα πράγματα μόνος μου και να επιτύχω τους επόμενους στόχους που ήδη έχω στο μυαλό μου.
Χρήστος Αρφάνης: 13. Για κάθε νέο καλλιτέχνη πίσω στην Ισπανία — ή οπουδήποτε στον κόσμο — που διαβάζει αυτή τη συνέντευξη και ονειρεύεται να μετακομίσει στις ΗΠΑ για να κυνηγήσει τις τέχνες, ποια είναι η πιο σημαντική συμβουλή που μπορείς να του δώσεις;
Eric Gonzalez: Προσπαθήστε να είστε όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι για αυτό το ταξίδι. Λάβετε την εκπαίδευσή σας πριν έρθετε, ώστε να μπορέσετε να συνεχίσετε την κατάρτισή σας εδώ με ένα ισχυρό σημείο εκκίνησης. Αυτό θα σας επιτρέψει να χτίσετε το όνομά σας, τις διασυνδέσεις σας και την τέχνη σας, γιατί υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι που παλεύουν για το ίδιο πράγμα.
Να γνωρίζετε τα δυνατά σας σημεία και το τι σας κάνει μοναδικούς, αλλά να δουλεύετε και τις αδυναμίες σας. Να ξέρετε ότι απαιτεί πολλή σκληρή δουλειά, πειθαρχία και πάθος, και δεν είναι για όλους. Αλλά αν είστε διατεθειμένοι να θυσιάσετε κάποια πράγματα για να κάνετε τα όνειρά σας πραγματικότητα, τολμήστε το. Θα υπάρξουν πολλά “όχι”, αλλά μην τα παρατήσετε ποτέ. Και το πιο σημαντικό, φέρτε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας όπου κι αν πάτε και αφήστε τη να λάμψει. Υπενθυμίστε σε όλους το πάθος για τη δουλειά σας και το πόσο πολύ το θέλετε αυτό. Πιστέψτε στον εαυτό σας και στο ταλέντο σας, και θα το κάνουν και οι άλλοι.
About the Author
