Ο Γιώργος Χρηστινίδης είναι μια ξεχωριστή περίπτωση δημιουργού στη Θεσσαλονίκη, καθώς η πορεία του κινείται ανάμεσα στη φωτογραφία, τη χαρακτική, τη ζωγραφική, τη συγγραφή και το θέατρο, ενώ παράλληλα υπηρετεί την εκπαίδευση ως δάσκαλος Φυσικής Αγωγής. Με αφορμή τη νέα του ατομική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Ελευθερία», η οποία παρουσιάζεται στο πλαίσιο του 8ου Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης Contrast/Αντίθεση, συζητάμε μαζί του για την τέχνη, τη φύση, τα πολλαπλά του εκφραστικά μέσα και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του.
1. Η έκθεση συνοδεύεται από ένα πολύ ποιητικό κείμενο που μιλά για την επαφή με τη γη, τον ορίζοντα και τα στοιχεία της φύσης («…να ξαπλώνω στη γη και να την αγκαλιάζω…»). Πώς γεννήθηκε η ιδέα και ο τίτλος πίσω από την «Ελευθερία»;
Η ιδέα γεννήθηκε από αυτή ακριβώς την αισθητική που προέκυψε από το εκφραστικό μέσο. Πρόκειται για μια μικρή κάμερα με συγκεκριμένες ιδιότητες και με ένα ευρυγώνιο φακό που σου προσφέρει αυτή τη διαφορετική δυνατότητα θέασης. Αυτή η οπτική που κάνει τον ορίζοντα να καμπυλώνεται και να μοιάζει πως όλη γη είναι στη διάθεσή σου, σε κάνει να μην κοιτάς τα “μικρά”, να αποφεύγεις τις “φλυαρίες” και να προσδίδεις στο τοπίο μια συμπαντική διάσταση. Αυτό με έκανε να νιώσω ελεύθερος, αποδεσμευμένος κι από αυτή ακόμη τη μηχανή, που δεν λειτουργεί ούτε καν σαν μεσάζοντας, αλλά απλώς εξαφανίζεται μέσα στην παλάμη μου, αφήνοντάς με μόνο μου με το τοπίο.
2. Πώς μεταφράζεται οπτικά η έννοια της «ελευθερίας» μέσα από τον φακό σας; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη φωτογραφία στην έκθεση που θεωρείτε ότι αποτελεί την «καρδιά» ολόκληρης της συλλογής;
Οπτικά η έννοια της ελευθερίας στη φωτογραφία που κάνω, εισάγεται με τον ανοιχτό ορίζοντα και με το χωρίς όρια τοπίο, το οποίο φαίνεται σαν μην έχει αρχή και τέλος. Λες ότι κάπου στο βάθος θα πρέπει κάτι να ξεκινάει, χωρίς να το βλέπεις, αλλά από την άλλη μεριά αυτό δε σταματάει μπροστά σου, παρά φαίνεται σαν να σε αγνοεί, να σε διαπερνάει και να συνεχίζει. Αισθάνεσαι μικρός, αλλά αυτό αντί να σε εκμηδενίζει, μάλλον σε απελευθερώνει. Δεν υπάρχει κάποια φωτογραφία, που μόνη της να θεωρώ ότι αποτελεί την καρδιά της ενότητας, αλλά όλες μαζί, ανεξαρτήτως τι απεικονίζουν, υπακούουν σ΄αυτή τη λογική του ενιαίου και αιώνιου, που όλο αλλάζει και όλο το ίδιο μένει.
3. Πόσο διήρκεσε η προετοιμασία αυτής της δουλειάς και τι θα θέλατε να νιώσει ή να σκεφτεί ο επισκέπτης περνώντας το κατώφλι του Baraka Bistrot Café;
Η προετοιμασία πήρε περίπου δύο χρόνια, αλλά δεν είχε από την αρχή το χαρακτήρα της προετοιμασίας για κάτι. Απλώς για δύο χρόνια έβλεπα και βλέπω τον κόσμο μ’ αυτά τα μάτια μέσα από αυτή την οπτική. Άρχισε, έτσι, σιγά σιγά να διαμορφώνεται μια ενότητα φωτογραφιών με τα χαρακτηριστικά που περιέγραψα νωρίτερα, την οποία βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και πως μπορούσα να τη δείξω στον κόσμο. Δεν ξέρω τι θέλω να νιώσει ή να σκεφτεί ο θεατής που θα περάσει το κατώφλι του Baraka Bistrot Café. Ξέρω, όμως, ότι θα ήθελα κάτι να νιώσει και κάτι να σκεφτεί, κάτι που αφορά σ΄αυτόν αποκλειστικά και μόνο και μπορεί να μην έχει καμία σχέση μ’ αυτά που νιώθω ή σκέφτομαι εγώ βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες.
4. Εικαστικά, Χαρακτική και Θέατρο: Εκτός από τη φωτογραφία, έχετε έντονη παρουσία στη ζωγραφική, τη χαρακτική (με το Α’ Βραβείο στα χέρια σας πρόσφατα), αλλά και στη συγγραφή και σκηνοθεσία θεατρικών έργων. Πώς συνυπάρχουν αυτές οι διαφορετικές τέχνες μέσα σας και πώς αλληλεπιδρούν;
Συνυπάρχουν όλα πολύ φυσικά και αλληλεπιδρούν αβίαστα. Δεν τα ξεχωρίζω στην πραγματικότητα, αλλά απλώς κάθε φορά εκφράζομαι με τον τρόπο που νιώθω. Υπάρχουν π.χ. θέματα που μπορούν μόνο να φωτογραφηθούν κι αν ζωγραφίζονταν έτσι, το θέμα θα έχανε τη δυναμική, την αλήθεια του και τη φρεσκάδα του, ενώ άλλα θέματα είναι αδιάφορα φωτογραφημένα κι αποκτούν υπόσταση κι οντότητα μόνο εάν αποδοθούν εικαστικά. Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω, όπως θα αδυνατούσε ένας πατέρας να ξεχωρίσει τα παιδιά του. Τα έχω όλα μέσα μου με την έννοια της τέχνης και η οποία είναι απαραίτητη στη ζωή μου.
5. Παράλληλα με την καλλιτεχνική σας δράση, εργάζεστε ως εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και έχετε κάνει διδακτορικό στις θεατρικές τεχνικές ως μέσο διδασκαλίας. Πώς επηρεάζει η επαφή σας με τα παιδιά την καλλιτεχνική σας ματιά και το αντίστροφο;
Δεν επηρεάζει το ένα το άλλο άμεσα, αλλά με έμμεσο τρόπο το επηρεάζει. Εννοώ δηλ. πως η επαφή με τα παιδιά μου δίνει το περίσσευμα ανθρωπιάς που χρειάζομαι και να μπορώ να λειτουργώ χωρίς τάχα μου και δήθεν. Με τα παιδιά δεν έχει τέτοια, καταλαβαίνουν αμέσως τι γίνεται με σένα, τι είναι ψεύτικο, τι είναι αληθινό. Το ίδιο συμβαίνει και με τη τέχνη. Ούτε εκεί περνούν αλαζονείες και μεγάλα λόγια. Άρα αυτά τα δύο : επαφή με τα παιδιά και η καλλιτεχνική ματιά, δημιουργούν ένα περιβάλλον, μια ατμόσφαιρα, όπου υπάρχει το οξυγόνο για να ζήσεις και να δημιουργήσεις, επηρεάζοντάς σε έμμεσα, ώστε να γίνεις καλύτερος και για τα δύο.
6. Πόσο σημαντικός θεσμός είναι για εσάς το Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και η ευκαιρία να έρχεται το κοινό σε επαφή με τη φωτογραφική τέχνη σε ζεστούς, εναλλακτικούς χώρους της πόλης;
Είναι πολύ σημαντικό το φεστιβάλ φωτογραφίας και όταν λέω πολύ σημαντικό, εννοώ πολύ σημαντικό. Στη συγκεκριμένη 8η διοργάνωση του Contrast/Αντίθεση 35 φωτογράφοι με ισάριθμες πρωτοεμφανιζόμενες δουλειές, καλούν τον κόσμο, σε όλη την πόλη και σε διάφορούς χώρους να έρθουν και να δουν, να νιώσουν, να σκεφτούν και να μιλήσουν. Είναι ασύγκριτα καλά τα αποτελέσματα αυτής της εξωστρέφειας. Είναι απίστευτο το πόσο καλό κάνει η τέχνη στην ψυχή του ανθρώπου και αυτό εδώ γίνεται χωρίς προσπάθεια, χωρίς πίεση, καθώς οι φωτογραφίες πηγαίνουν οι ίδιες και συναντούν τους ανθρώπους στα μέρη όπου συχνάζουν ή πίνουν τον καφέ τους. Εδώ πρέπει να μιλήσουμε και για τον Τάσο Σχίζα, ο οποίος είναι ο πρωτεργάτης της ιδέας αυτού του φεστιβάλ, το υπηρετεί με συνέπεια για δεκαέξι χρόνια, είναι ο ίδιος εξαιρετικός δάσκαλος φωτογραφίας και σημαντικός καλλιτέχνης και το πιο σπουδαίο είναι ότι εμπνέει κι άλλους να εκφραστούν με αυτό το μέσο.
7. Μετά την ολοκλήρωση αυτής της έκθεσης, ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια; Υπάρχει κάποιο «ανείπωτο» project που θα θέλατε να υλοποιήσετε σύντομα;
Μου ζητάτε δηλ. να αφήσω να ειπωθεί το ανείπωτο; Πολύ κολακευτικό αυτό για έναν καλλιτέχνη (αστειεύομαι). Έχω διάφορα σχέδια κατά νου, πού πότε πηγαίνουν προς τη φωτογραφία, πότε πηγαίνουν προς τα εικαστικά και πότε προς άγνωστη κατεύθυνση… δεν μπορώ να μιλήσω γι΄αυτά, καθώς παραμένουν ακόμη στο επίπεδο των προθέσεων και καλές προθέσεις έχουμε όλοι ή… σχεδόν όλοι. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι κατά τον Απρίλη ελπίζω να είμαστε έτοιμοι – εγώ και άλλοι δυο χαράκτες – για μια έκθεση χαρακτικής με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και παρουσίαση. Ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε και πάλι γι’ αυτό.
Γιώργο, σε ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο και την κουβέντα μας. Ευχόμαστε η «Ελευθερία» να ταξιδέψει το κοινό σε μοναδικά τοπία του νου και της ψυχής, και να συνεχίσεις να μας εμπνέεις με την πολυσχιδή και ευαίσθητη καλλιτεχνική σου ματιά! Καλή επιτυχία στην έκθεση και σε όλα σου τα επόμενα δημιουργικά βήματα.
About The Author
