Από τα Χανιά, όπου γεννήθηκε το Athenart το 2014, μέχρι την Αθήνα όπου βρίσκεται σήμερα η έδρα του, η Athena Papa έχει δημιουργήσει έναν κόσμο χειροποίητου ελληνικού κοσμήματος με σημείο αναφοράς την ελληνική μυθολογία, τα αρχαία σύμβολα και τις γλυπτικές φόρμες.
Η ίδια βρίσκεται πίσω από τον σχεδιασμό και τη δημιουργία των κοσμημάτων, αντιμετωπίζοντας το κόσμημα όχι απλώς ως ένα αξεσουάρ, αλλά ως ένα αντικείμενο που μπορεί να φέρνει συμβολισμό, μνήμη και προσωπική ιστορία. Η προστασία, η μεταμόρφωση, η μνήμη και η εσωτερική δύναμη αποτελούν στοιχεία της δημιουργικής της προσέγγισης.
Από τις πτυχώσεις των αρχαίων ενδυμάτων στη συλλογή Peplos μέχρι τις μυθολογικές αναφορές συλλογών όπως οι Helios, Argus, Ophis, Amphora και Aether, η Athena Papa αναζητά έναν σύγχρονο τρόπο να μεταφέρει στοιχεία της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς σε ένα αντικείμενο που μπορεί να φορεθεί σήμερα.
Με το Athenart να έχει πλέον διεθνή προσανατολισμό, συναντάμε την Athena Papa και μιλάμε μαζί της για την προσωπική της διαδρομή, την έμπνευση πίσω από τις συλλογές, τη σχέση της με την ελληνική μυθολογία και τη διαδικασία μέσα από την οποία μια ιδέα μετατρέπεται σε ένα χειροποίητο κόσμημα.
1. Athena, πώς ξεκίνησε η δική σας σχέση με το κόσμημα και πότε γεννήθηκε η ιδέα του Athenart;
Η σχέση μου με το κόσμημα ξεκίνησε αρκετά αυθόρμητα, μέσα από την ανάγκη μου να δημιουργώ με τα χέρια και να δίνω μορφή σε ιδέες και συναισθήματα. Πάντα με γοήτευαν τα αντικείμενα που έχουν χαρακτήρα, που κουβαλούν μια ιστορία και που μπορούν να αποκτήσουν προσωπική σημασία για εκείνον που τα φορά.
Το Athenart γεννήθηκε το 2014 στα Χανιά. Στην αρχή ήταν ένας πολύ προσωπικός δημιουργικός χώρος, χωρίς να γνωρίζω ακόμη πού ακριβώς θα με οδηγήσει. Σιγά σιγά, όμως, κατάλαβα ότι μέσα από το κόσμημα μπορούσα να ενώσω όλα όσα με συγκινούσαν: την ελληνική μυθολογία, τα αρχαία σύμβολα, τη γλυπτική φόρμα και το χειροποίητο στοιχείο, πάντα όμως μέσα από μια σύγχρονη σχεδιαστική ματιά.
Αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα μέχρι σήμερα: να παίρνω στοιχεία που έχουν μια διαχρονικότητα, είτε πρόκειται για ένα αρχαίο σύμβολο είτε απλώς για μια φόρμα, μια κίνηση ή μια ιδέα, και να τα μεταφέρω στο σήμερα με έναν πιο μοντέρνο, αφαιρετικό και προσωπικό τρόπο. Δεν με ενδιαφέρει η πιστή αναπαραγωγή του παρελθόντος, αλλά η επανερμηνεία του.
Κάπως έτσι το Athenart άρχισε να αποκτά τη δική του ταυτότητα. Δεν ήθελα να δημιουργώ απλώς όμορφα κοσμήματα, αλλά σύγχρονα αντικείμενα με χαρακτήρα, που να κρύβουν κάτι περισσότερο· μια μνήμη, έναν συμβολισμό, μια μικρή προσωπική ιστορία που συνεχίζεται μέσα από τον άνθρωπο που τα φορά.
2. Το Athenart ξεκίνησε στα Χανιά και σήμερα έχει την έδρα του στην Αθήνα. Τι κρατήσατε από κάθε πόλη και πώς επηρέασαν τη δημιουργική σας ταυτότητα;
Τα Χανιά είναι για μένα η αρχή. Εκεί γεννήθηκε το Athenart και εκεί διαμορφώθηκε ένα μεγάλο μέρος της αισθητικής και της ευαισθησίας μου. Κρατάω το φως, τη θάλασσα, την αίσθηση του χρόνου, την επαφή με την ιστορία και εκείνη τη φυσική συνύπαρξη του παλιού με το σύγχρονο που υπάρχει στην Κρήτη.
Η Αθήνα, από την άλλη, μου έδωσε έναν διαφορετικό ρυθμό. Είναι μια πόλη πιο έντονη, πιο σύνθετη, με αντιθέσεις, αρχιτεκτονική, κίνηση και μια διαρκή αίσθηση εξέλιξης. Εδώ το Athenart ωρίμασε περισσότερο και απέκτησε ακόμη πιο έντονα τη σύγχρονη σχεδιαστική του ταυτότητα.
Νομίζω ότι τελικά κρατάω κάτι πολύ διαφορετικό από κάθε πόλη. Από τα Χανιά, τη μνήμη, την ηρεμία και τη σύνδεση με τις ρίζες. Από την Αθήνα, την ενέργεια, την ελευθερία και την ανάγκη να προχωράς συνεχώς μπροστά.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται το Athenart: στη συνάντηση του παλιού με το νέο, της μνήμης με τη σύγχρονη ζωή, της ελληνικής ταυτότητας με έναν πιο μοντέρνο τρόπο έκφρασης.
3. Πότε καταλάβατε ότι το κόσμημα δεν θα ήταν απλώς ένα δημιουργικό ενδιαφέρον, αλλά ο δικός σας επαγγελματικός δρόμος;
Δεν υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή που είπα «αυτό θα είναι το επάγγελμά μου». Ήρθε πιο σταδιακά. Όσο δημιουργούσα, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι το κόσμημα ήταν ο τρόπος μέσα από τον οποίο μπορούσα να εκφράσω όλα όσα με ενδιέφεραν δημιουργικά.
Παράλληλα, άρχισα να βλέπω ότι τα κομμάτια δημιουργούσαν πραγματική σύνδεση με τους ανθρώπους. Όταν κάποιος επέλεγε ένα σχέδιο επειδή ένιωθε ότι τον εξέφραζε ή ότι ο συμβολισμός του είχε προσωπική σημασία, αυτό μου έδινε πολύ μεγάλη ώθηση να συνεχίσω.
Με τον χρόνο, η δημιουργία έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένα προσωπικό ενδιαφέρον. Απέκτησε συνέπεια, ευθύνη και κατεύθυνση. Εκεί κατάλαβα ότι το Athenart δεν ήταν απλώς κάτι που αγαπούσα να κάνω, αλλά κάτι που ήθελα πραγματικά να εξελίξω, να χτίσω και να ακολουθήσω επαγγελματικά.
4. Η ελληνική μυθολογία, τα αρχαία σύμβολα και οι γλυπτικές φόρμες αποτελούν βασικές πηγές έμπνευσης. Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο σε αυτά;
Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι ότι όλα αυτά τα στοιχεία έχουν βάθος και διάρκεια. Η ελληνική μυθολογία και τα αρχαία σύμβολα δεν είναι για μένα κάτι στατικό ή «μουσειακό». Κουβαλούν έννοιες, συναισθήματα και αρχέτυπα που εξακολουθούν να είναι πολύ σύγχρονα: δύναμη, προστασία, μεταμόρφωση, φως, μνήμη, εσωτερική αναζήτηση.
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να απομονώνω την ουσία ενός συμβόλου ή μιας ιστορίας και να τη μεταφέρω στο σήμερα με έναν πιο αφαιρετικό και σύγχρονο τρόπο. Δεν θέλω να αντιγράφω το παρελθόν, αλλά να το επανερμηνεύω σχεδιαστικά, ώστε το αποτέλεσμα να μπορεί να σταθεί απόλυτα στο παρόν.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις γλυπτικές φόρμες. Με ελκύουν οι όγκοι, οι καμπύλες, οι πτυχώσεις, η κίνηση του μετάλλου και ο τρόπος που ένα μικρό αντικείμενο μπορεί να αποκτήσει σχεδόν γλυπτική παρουσία πάνω στο σώμα.
Ίσως τελικά αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η δυνατότητα να παίρνεις κάτι που έχει μια μακρά ιστορία και να του δίνεις μια νέα ζωή, χωρίς να χάνει την ψυχή του.
5. Πώς ξεκινά η δημιουργία ενός κοσμήματος; Από μια εικόνα, έναν μύθο, ένα σύμβολο ή από το ίδιο το υλικό;
Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος. Κάθε κόσμημα ξεκινά διαφορετικά. Μπορεί να είναι μια εικόνα, μια λεπτομέρεια που θα παρατηρήσω, ένας μύθος, ένα σύμβολο, μια κίνηση ή ακόμη και η ίδια η συμπεριφορά του μετάλλου.
Πολλές φορές η αρχή είναι περισσότερο ένα συναίσθημα ή μια ιδέα παρά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Από εκεί ξεκινά μια διαδικασία αναζήτησης: κάνω σκίτσα, δοκιμάζω φόρμες, αφαιρώ στοιχεία, αλλάζω αναλογίες και προσπαθώ να βρω την πιο καθαρή εκδοχή της αρχικής ιδέας.
Με ενδιαφέρει πολύ το σημείο όπου η έμπνευση συναντά το υλικό. Το μέταλλο έχει τη δική του «γλώσσα» και πολλές φορές κατά τη διάρκεια της κατασκευής το ίδιο το αντικείμενο σε οδηγεί σε κάτι που δεν είχες φανταστεί εξαρχής.
Για μένα, η δημιουργία ενός κοσμήματος είναι ένας διάλογος ανάμεσα στην ιδέα, τη φόρμα και το υλικό. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν ξέρεις πάντα από την αρχή πού ακριβώς θα σε οδηγήσει.
6. Πόσο δύσκολο είναι να πάρει κανείς ένα σύμβολο με τόσο ισχυρή ιστορική και πολιτιστική φόρτιση και να του δώσει μια σύγχρονη μορφή;
Είναι μια πρόκληση, γιατί όταν δουλεύεις με ένα σύμβολο που κουβαλά τόσο ισχυρή ιστορία, χρειάζεται να το προσεγγίσεις με σεβασμό αλλά και με ελευθερία. Αν μείνεις πολύ κοντά στην αρχική του μορφή, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει απλώς αναπαραγωγή. Αν απομακρυνθείς υπερβολικά, μπορεί να χαθεί η ουσία του.
Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να κρατώ τον πυρήνα του συμβόλου και να αφαιρώ ό,τι δεν είναι απαραίτητο, μέχρι να φτάσω σε μια πιο καθαρή, σύγχρονη μορφή. Με ενδιαφέρει να παραμένει αναγνωρίσιμη η ιδέα και ο συμβολισμός του, χωρίς όμως το κόσμημα να μοιάζει με κάτι που ανήκει αποκλειστικά στο παρελθόν.
Για μένα, η μεγαλύτερη επιτυχία είναι όταν ένα κομμάτι μπορεί να σταθεί από μόνο του ως σύγχρονο design και, ταυτόχρονα, όταν γνωρίσεις την ιστορία πίσω από αυτό, να ανακαλύψεις ένα δεύτερο επίπεδο νοήματος.
7. Μιλάτε για κοσμήματα που μπορούν να λειτουργήσουν ως προσωπικά talismans. Τι σημαίνει για εσάς ένα κόσμημα-φυλαχτό;
Για μένα ένα κόσμημα-φυλαχτό δεν χρειάζεται να έχει κυριολεκτικά «μαγική» δύναμη. Η δύναμή του βρίσκεται περισσότερο στη σχέση που δημιουργεί με τον άνθρωπο που το φορά.
Μπορεί να συνδέεται με μια ανάμνηση, μια περίοδο ζωής, έναν άνθρωπο, μια ευχή ή κάτι που θέλουμε να θυμόμαστε καθημερινά. Ένα σύμβολο προστασίας, φωτός ή δύναμης μπορεί να αποκτήσει τελείως διαφορετική σημασία για κάθε άνθρωπο, ανάλογα με τη δική του ιστορία.
Αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο: ένα κόσμημα να μην παραμένει απλώς ένα όμορφο αντικείμενο, αλλά με τον χρόνο να γίνεται προσωπικό. Να αποκτά μνήμη, συναίσθημα και έναν συμβολισμό που ανήκει πλέον σε εκείνον που το φορά.
Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τόσο την ιδέα του talisman· γιατί είναι ένα μικρό αντικείμενο που μπορεί να μας συνοδεύει και να μας θυμίζει κάτι σημαντικό για εμάς.
8. Ποια θέση έχουν στη δική σας δημιουργική φιλοσοφία έννοιες όπως η προστασία, η μεταμόρφωση, η μνήμη και η εσωτερική δύναμη;
Έχουν πολύ ουσιαστική θέση, γιατί είναι έννοιες που επανέρχονται συχνά τόσο στη μυθολογία όσο και στη σύγχρονη ζωή. Δεν τις αντιμετωπίζω όμως ως κάτι απόλυτα αφηρημένο, με ενδιαφέρει ο τρόπος που μπορούν να μεταφραστούν σε ένα αντικείμενο που ο άνθρωπος θα φορέσει και θα συνδέσει με τη δική του προσωπική ιστορία.
Η προστασία μπορεί να πάρει τη μορφή ενός συμβόλου, η μεταμόρφωση να αποδοθεί μέσα από μια φόρμα που αλλάζει και εξελίσσεται, η μνήμη να συνδεθεί με ένα κόσμημα που κρατά ένα συναίσθημα ή μια στιγμή, και η εσωτερική δύναμη να εκφραστεί μέσα από κάτι που μας θυμίζει ποιοι είμαστε ή τι θέλουμε να κρατήσουμε κοντά μας.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι αυτές οι έννοιες να υπάρχουν μέσα στο κόσμημα διακριτικά, όχι να επιβάλλονται. Να αφήνουν χώρο σε εκείνον που το φορά να δώσει τη δική του σημασία και να δημιουργήσει τη δική του σχέση μαζί του.
9. Η συλλογή Peplos μεταφέρει τις πτυχώσεις των αρχαίων ελληνικών ενδυμάτων στη μορφή του κοσμήματος. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα;
Η Peplos γεννήθηκε το 2018, από την παρατήρηση των πτυχώσεων στα αρχαία ελληνικά ενδύματα. Πάντα με γοήτευε ο τρόπος με τον οποίο το ύφασμα αποδίδεται στην αρχαία γλυπτική: η κίνηση, οι καμπύλες, το φως και οι σκιές δημιουργούν την αίσθηση ότι ένα σκληρό υλικό μπορεί σχεδόν να μεταμορφωθεί σε κάτι μαλακό και ζωντανό.
Αυτό ακριβώς θέλησα να μεταφέρω στο κόσμημα. Όχι να αναπαράγω ένα αρχαίο ένδυμα, αλλά να απομονώσω την πτύχωση ως φόρμα και να δω πώς μπορεί να μεταφερθεί στο μέταλλο με έναν σύγχρονο, πιο αφαιρετικό τρόπο.
Έτσι δημιουργήθηκαν κοσμήματα με καμπύλες, κυματισμούς και πτυχώσεις που αλλάζουν ανάλογα με το φως και την κίνηση του σώματος. Η Peplos εξελίχθηκε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές συλλογές του Athenart και ο σχεδιασμός της είναι κατοχυρωμένος.
Για μένα, η Peplos είναι ένας διάλογος ανάμεσα στη γλυπτική του παρελθόντος και το σύγχρονο design, μια προσπάθεια να μετατραπεί η αίσθηση ενός υφάσματος σε μέταλλο, χωρίς να χαθεί η κίνησή του.
10. Υπάρχει κάποια συλλογή ή κάποιο συγκεκριμένο κόσμημα που αισθάνεστε ότι εκφράζει περισσότερο την προσωπική σας ταυτότητα ως δημιουργού;
Αν έπρεπε να επιλέξω μία συλλογή, θα έλεγα την Peplos, γιατί αισθάνομαι ότι συγκεντρώνει πολλά από τα στοιχεία που με εκφράζουν ως δημιουργό.
Έχει μια ξεκάθαρη αναφορά στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, αλλά ταυτόχρονα βασίζεται πολύ στη φόρμα, στην κίνηση, στην αφαίρεση και κυρίως στην ελευθερία της μορφής. Δεν με ενδιαφέρει η απόλυτη συμμετρία ή η αυστηρή γεωμετρία. Με ελκύουν περισσότερο οι οργανικές γραμμές, οι καμπύλες, οι πτυχώσεις και οι μικρές ασυμμετρίες που κάνουν ένα κόσμημα να μοιάζει ζωντανό και να αλλάζει καθώς κινείται πάνω στο σώμα.
Αυτός ο συνδυασμός είναι πολύ κοντά στον τρόπο που σκέφτομαι γενικότερα το κόσμημα: να υπάρχει μια ιστορία και μια αφετηρία, αλλά στη συνέχεια να αφήνω τη φόρμα να εξελιχθεί ελεύθερα και να αποκτήσει τη δική της σύγχρονη ταυτότητα.
Νομίζω ότι η Peplos εκφράζει ακριβώς αυτή την ισορροπία· μνήμη και σύγχρονη μορφή, γλυπτικότητα και κίνηση, ελληνική ταυτότητα και ελευθερία στον σχεδιασμό.
11. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το χειροποίητο στοιχείο; Τι προσθέτει στη σχέση ανάμεσα στον δημιουργό, το αντικείμενο και τον άνθρωπο που τελικά θα το φορέσει;
Το χειροποίητο στοιχείο είναι θεμελιώδες για μένα, γιατί εκεί βρίσκεται μεγάλο μέρος της προσωπικότητας ενός κοσμήματος. Ακόμη και όταν ένα σχέδιο επαναλαμβάνεται, κάθε κομμάτι περνά από το χέρι, από μικρές αποφάσεις, διορθώσεις και λεπτομέρειες που του δίνουν τον δικό του χαρακτήρα.
Δεν αναζητώ την απόλυτη ομοιομορφία. Μου αρέσει να παραμένει κάτι ζωντανό στη μορφή, μια μικρή διαφοροποίηση, μια αίσθηση ότι το αντικείμενο δημιουργήθηκε και δεν απλώς παρήχθη.
Για μένα, ένα χειροποίητο κόσμημα είναι ένα αντικείμενο στο οποίο ο δημιουργός έχει δώσει κάτι από την ψυχή του. Κουβαλά χρόνο, σκέψη, συναίσθημα και το ίχνος του ανθρώπινου χεριού.
Και νομίζω ότι ακριβώς αυτό δημιουργεί μια διαφορετική σχέση με τον άνθρωπο που τελικά θα το φορέσει. Δεν κρατά απλώς ένα προϊόν, αλλά ένα αντικείμενο που έχει ήδη μια δική του ιστορία και που στη συνέχεια αποκτά μια καινούργια, μέσα από εκείνον.
12. Όταν ολοκληρώνετε ένα κόσμημα, πότε ξέρετε ότι είναι πραγματικά έτοιμο;
Ένα κόσμημα είναι πραγματικά έτοιμο όταν αισθανθώ ότι δεν χρειάζεται να του προσθέσω ή να του αφαιρέσω τίποτα άλλο.
Μέχρι να φτάσω εκεί, μπορεί να αλλάξω πολλές φορές μια καμπύλη, μια αναλογία, μια επιφάνεια ή μια μικρή λεπτομέρεια. Για μένα δεν αρκεί να είναι τεχνικά ολοκληρωμένο· πρέπει να έχει ισορροπία, χαρακτήρα και να εκφράζει καθαρά την αρχική ιδέα.
Υπάρχει συνήθως μια στιγμή που το κοιτάζω και νιώθω ότι η μορφή έχει βρει τη θέση της. Ότι το κόσμημα έχει αποκτήσει τη δική του παρουσία και δεν χρειάζεται πια να το «πιέσω» προς κάποια κατεύθυνση.
Τότε ξέρω ότι είναι έτοιμο. Όχι επειδή είναι τέλειο, αλλά επειδή είναι ολοκληρωμένο και έχει αποκτήσει τη δική του ψυχή.
13. Έχει υπάρξει δημιουργία που σας εξέπληξε όταν την είδατε ολοκληρωμένη;
Ναι, η Fustanela είναι ένα από τα κομμάτια που με εξέπληξαν περισσότερο όταν τα είδα ολοκληρωμένα.
Η ιδέα ξεκίνησε από την κίνηση και τον ρυθμό της φουστανέλας, αλλά αυτό που με ενδιέφερε δεν ήταν να την αποδώσω κυριολεκτικά. Ήθελα να κρατήσω την αίσθηση της πτύχωσης, της επανάληψης και της κίνησης και να τη μεταφέρω σε μια σύγχρονη, γλυπτική μορφή.
Όταν το κομμάτι ολοκληρώθηκε, ένιωσα ότι είχε αποκτήσει πολύ πιο έντονη παρουσία από αυτή που είχα αρχικά φανταστεί. Οι πτυχώσεις, το φως πάνω στο μέταλλο και ο τρόπος που αλλάζει καθώς κινείται το σώμα του έδωσαν έναν χαρακτήρα σχεδόν αρχιτεκτονικό.
Ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που το τελικό αποτέλεσμα σε εκπλήσσει ευχάριστα και σου θυμίζει ότι στη δημιουργία δεν ελέγχεις πάντα τα πάντα· μερικές φορές το ίδιο το αντικείμενο σε οδηγεί λίγο πιο πέρα από την αρχική ιδέα.
14. Το Athenart παρουσιάζει την ελληνική αισθητική σε ένα διεθνές κοινό. Πώς μπορεί ένα ελληνικό jewelry brand να είναι αναγνωρίσιμο ως ελληνικό χωρίς να εγκλωβίζεται σε στερεότυπα;
Πιστεύω ότι ένα ελληνικό brand δεν χρειάζεται να χρησιμοποιεί διαρκώς προφανή ή αναγνωρίσιμα σύμβολα για να είναι ελληνικό. Η ελληνικότητα μπορεί να υπάρχει πιο βαθιά, στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη μορφή, το φως, την αναλογία, το υλικό, την ιστορία και τη σχέση με το παρελθόν.
Για μένα το ζητούμενο είναι να αντλώ από την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά χωρίς να την αναπαράγω κυριολεκτικά. Μπορεί η αφετηρία να είναι ένας μύθος, μια πτύχωση, ένα σύμβολο ή μια γλυπτική αναφορά, αλλά στη συνέχεια προσπαθώ να τα αποδώσω με μια σύγχρονη και προσωπική σχεδιαστική γλώσσα.
Έτσι, το κόσμημα μπορεί να αναγνωρίζεται ως ελληνικό χωρίς να γίνεται στερεοτυπικό. Να έχει ρίζες, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να σταθεί σε οποιαδήποτε πόλη του κόσμου ως σύγχρονο design.
Αυτό είναι για μένα το πιο ενδιαφέρον: να μην “φωνάζει” ότι είναι ελληνικό, αλλά να το νιώθεις μέσα από την ιστορία, τη φόρμα και την ταυτότητά του.
15. Τι πιστεύετε ότι αναζητά σήμερα ένας άνθρωπος από το εξωτερικό σε ένα κόσμημα που έχει δημιουργηθεί στην Αθήνα;
Νομίζω ότι σήμερα ένας άνθρωπος από το εξωτερικό αναζητά κάτι αυθεντικό, με ταυτότητα και ιστορία. Δεν αρκεί ένα κόσμημα να έχει απλώς την ένδειξη “Made in Greece”· θέλει να αισθάνεται ότι πίσω από αυτό υπάρχει πραγματική δημιουργική σκέψη, χειροποίητη δουλειά και ένας συγκεκριμένος τόπος και πολιτισμός.
Η Αθήνα είναι μια πόλη με τεράστιο ιστορικό βάθος, αλλά ταυτόχρονα είναι σύγχρονη, ζωντανή και γεμάτη αντιθέσεις. Πιστεύω ότι αυτή ακριβώς η συνύπαρξη παρελθόντος και παρόντος είναι κάτι που μπορεί να κάνει ένα κόσμημα που δημιουργείται εδώ ιδιαίτερο.
Ο άνθρωπος που επιλέγει ένα ελληνικό κόσμημα σήμερα, θεωρώ ότι θέλει να πάρει μαζί του κάτι περισσότερο από ένα αναμνηστικό. Θέλει ένα σύγχρονο αντικείμενο με χαρακτήρα, που να έχει μια αληθινή σύνδεση με τον τόπο από τον οποίο προέρχεται, αλλά να μπορεί ταυτόχρονα να γίνει μέρος της δικής του ζωής και προσωπικής ιστορίας.
16. Πόσο έχει αλλάξει η αγορά του handmade jewelry από τότε που ξεκινήσατε μέχρι σήμερα;
Έχει αλλάξει πάρα πολύ. Όταν ξεκίνησα το Athenart το 2014, το τοπίο ήταν αρκετά διαφορετικό. Σήμερα, μέσα από τα social media και το ηλεκτρονικό εμπόριο, ένας ανεξάρτητος δημιουργός μπορεί πολύ πιο εύκολα να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτό έχει δημιουργήσει τεράστιες δυνατότητες, αλλά ταυτόχρονα έχει κάνει την αγορά πολύ πιο ανταγωνιστική. Ο κόσμος βλέπει καθημερινά εκατοντάδες εικόνες και σχέδια, οι τάσεις αλλάζουν πολύ γρήγορα και πολλές φορές τα όρια ανάμεσα στο πραγματικά χειροποίητο, στο μαζικά παραγόμενο και σε αυτό που απλώς παρουσιάζεται ως handmade δεν είναι τόσο ξεκάθαρα.
Πιστεύω όμως ότι ακριβώς γι’ αυτό σήμερα η αυθεντικότητα και η προσωπική ταυτότητα έχουν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Για μένα το πιο σημαντικό είναι τα σχέδιά σου να είναι καθαρά δικά σου, να μη δημιουργείς επηρεασμένος από τη δουλειά άλλων και, ακόμη κι αν κάποια εξωτερική επιρροή λειτουργήσει ως αφετηρία, να την επεξεργαστείς τόσο μέσα από τη δική σου ματιά ώστε το τελικό αποτέλεσμα να αποκτήσει ξεκάθαρα τη δική σου ταυτότητα.
Μέσα σε μια αγορά όπου οι εικόνες και οι τάσεις ταξιδεύουν τόσο γρήγορα, θεωρώ πολύ σημαντικό ένα κόσμημα να έχει προσωπικότητα και να μπορεί να αναγνωριστεί ως μοναδικό και αυθεντικά δικό σου.
17. Πώς συνυπάρχουν για εσάς η δημιουργική πλευρά και η επιχειρηματική πλευρά του Athenart;
Η δημιουργική και η επιχειρηματική πλευρά συνυπάρχουν καθημερινά, αν και δεν είναι πάντα εύκολο να ισορροπήσουν. Η δημιουργία χρειάζεται ελευθερία, χρόνο και χώρο για πειραματισμό, ενώ η επιχειρηματική πλευρά απαιτεί οργάνωση, συνέπεια, αποφάσεις και πολλές φορές πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης.
Για μένα, όμως, η μία δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά χωρίς την άλλη. Η δημιουργική πλευρά δίνει στο Athenart την ταυτότητα και τον λόγο ύπαρξής του, ενώ η επιχειρηματική πλευρά είναι αυτή που του επιτρέπει να συνεχίσει, να αναπτυχθεί και να φτάσει σε περισσότερους ανθρώπους.
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να μη θυσιάζεις τη δημιουργικότητα για χάρη της αγοράς και, ταυτόχρονα, να μην αγνοείς όσα χρειάζεται ένα brand για να είναι βιώσιμο και να εξελίσσεται.
Προσπαθώ λοιπόν να βρίσκω μια ισορροπία: να ακούω την αγορά χωρίς να σχεδιάζω για να την ακολουθήσω και να παίρνω επιχειρηματικές αποφάσεις χωρίς να χάνει το Athenart τον χαρακτήρα και την προσωπική του ταυτότητα.
18. Υπάρχει κάποιο σύμβολο από την ελληνική μυθολογία ή την αρχαιότητα που δεν έχετε ακόμη χρησιμοποιήσει και θα θέλατε κάποια στιγμή να μετατρέψετε σε κόσμημα;
Υπάρχουν αρκετά σύμβολα και ιστορίες που με γοητεύουν και δεν έχουν ακόμη βρει τη θέση τους σε κάποια συλλογή του Athenart. Προτιμώ όμως να μην τα αποκαλύπτω πριν έρθει η στιγμή να μετατραπούν πραγματικά σε κόσμημα.
Για μένα δεν αρκεί να μου αρέσει ένα σύμβολο. Πρέπει να βρω τον λόγο για τον οποίο θέλω να το χρησιμοποιήσω και, κυρίως, τον τρόπο να το αποδώσω μέσα από τη δική μου σχεδιαστική γλώσσα. Μπορεί μια ιδέα να υπάρχει στο μυαλό μου για πολύ καιρό μέχρι να εμφανιστεί η σωστή μορφή.
Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της δημιουργίας: υπάρχουν πάντα σύμβολα, μύθοι και ιστορίες που περιμένουν τη στιγμή τους.
19. Αν μπορούσατε να κρατήσετε μία μόνο ιδέα ως μήνυμα πίσω από το Athenart, ποια θα ήταν;
Αν έπρεπε να κρατήσω μία μόνο ιδέα, θα ήταν η ελευθερία της δημιουργίας.
Η ελευθερία να παίρνεις κάτι γνώριμο και να το βλέπεις διαφορετικά, να μην εγκλωβίζεσαι σε κανόνες, να αφήνεις τη μορφή να εξελίσσεται και να αναζητάς πάντα μια προσωπική, σύγχρονη έκφραση.
Αυτό θα ήθελα να εκπροσωπεί το Athenart: κοσμήματα με ξεκάθαρη ταυτότητα, που δεν ακολουθούν απλώς μια τάση, αλλά δημιουργούν τον δικό τους κόσμο.
20. Αν μπορούσατε να περιγράψετε το Athenart με μία μόνο εικόνα, ποια θα ήταν;
Θα ήταν μια μεταλλική πτύχωση που κινείται μέσα στο φως.
Κάτι ανάμεσα σε αρχαίο γλυπτό και σύγχρονο αντικείμενο, με καμπύλες, σκιές και ατέλειες που το κάνουν ζωντανό. Μια μορφή που μοιάζει γνώριμη, αλλά δεν μπορείς αμέσως να την τοποθετήσεις κάπου συγκεκριμένα.
Αυτό είναι για μένα το Athenart: κάτι που έχει ρίζες στο παρελθόν, αλλά ανήκει απόλυτα στο σήμερα.
21. Και προσωπικά για εσάς, Athena, τι σημαίνει σήμερα η δημιουργία;
Σήμερα η δημιουργία είναι για μένα ένας τρόπος να παραμένω σε κίνηση.
Είναι η ανάγκη να εξελίσσομαι, να δοκιμάζω, να αμφισβητώ αυτό που ήδη γνωρίζω και να συνεχίζω να ανακαλύπτω νέους τρόπους έκφρασης. Δεν είναι μόνο το τελικό αντικείμενο, είναι όλη η διαδικασία που προηγείται, οι αποτυχίες, οι αλλαγές, οι μικρές ανακαλύψεις και εκείνη η στιγμή που μια ιδέα αρχίζει τελικά να αποκτά μορφή.
Η δημιουργία είναι επίσης ένας χώρος ελευθερίας. Εκεί μπορώ να λειτουργήσω χωρίς απόλυτους κανόνες, να ακολουθήσω το ένστικτό μου και να δω μέχρι πού μπορεί να με οδηγήσει μια ιδέα.
Και όσο περνά ο χρόνος, νομίζω ότι αυτό είναι που με κρατά περισσότερο: η αίσθηση ότι πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο που δεν έχω ακόμη δημιουργήσει.
22. Ποιο είναι το επόμενο όνειρο που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε μέσα από το Athenart;
Το επόμενο όνειρο είναι το Athenart να ταξιδέψει ακόμη περισσότερο έξω από την Ελλάδα και να αποκτήσει μια πιο ουσιαστική παρουσία στο εξωτερικό, μέσα από επιλεγμένα σημεία πώλησης, συνεργασίες και ανθρώπους που πραγματικά κατανοούν τη φιλοσοφία του.
Θα ήθελα να δω τα κοσμήματα του Athenart να βρίσκουν τη θέση τους σε διαφορετικές πόλεις και κουλτούρες, διατηρώντας όμως πάντα αυτό που τα κάνει αναγνωρίσιμα και προσωπικά.
Για μένα η εξέλιξη δεν σημαίνει να γίνει το Athenart μεγαλύτερο με οποιοδήποτε κόστος. Σημαίνει να μπορεί να μεγαλώνει χωρίς να χάνει την ελευθερία, τη χειροποίητη φύση και τη σχεδιαστική του ταυτότητα.
Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο όνειρο: να συνεχίσω να δημιουργώ με την ίδια ελευθερία και περιέργεια, αλλά να βλέπω αυτή τη δημιουργία να ταξιδεύει όλο και πιο μακριά.
INSTAGRAM: https://www.instagram.com/athenart_jewelry
WEBSITE: https://www.athenart.gr/
About The Author
