Όταν ο Χορός Φοράει τα Γιορτινά του
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μενούνος*

Υπάρχει κάτι σχεδόν τελετουργικό στον τρόπο που χορεύουμε τα Χριστούγεννα. Ίσως γιατί, μέσα στον χειμώνα, το σώμα αναζητά μια σπίθα ζεστασιάς. Ίσως γιατί ο ρυθμός γίνεται ο πιο άμεσος τρόπος να θυμηθούμε ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί, ακόμη ικανοί να συγκινηθούμε. Ή ίσως, απλώς, γιατί ο χορός είναι η μόνη γλώσσα που δεν χρειάζεται μετάφραση τις γιορτές.
Στους δρόμους της πόλης, τα φώτα αναβοσβήνουν σαν γρήγορα βήματα βαλς. Η πλατεία Συντάγματος, βουτηγμένη στο χρυσό των στολιδιών, δίνει την εντύπωση ότι πάλλεται. Κάπου ανάμεσα στις στοές, ένα ζευγάρι –άγνωστο, ανώνυμο– κάνει δύο βήματα χορού χωρίς μουσική. Δεν είναι χορευτές· είναι άνθρωποι που επέτρεψαν για μια στιγμή στα Χριστούγεννα να τους παρασύρουν.
Δεν χρειάζεται μεγάλη πίστα για να γεννηθεί ο χορός. Μερικές φορές, αρκεί ο ήχος από τα παπούτσια στο μάρμαρο ή το χαμηλό μουρμουρητό μιας μελωδίας που τα μεγάφωνα έχουν σχεδόν ξεχάσει να παίξουν. Σε σπίτια και μικρά σαλόνια, το κρασί κινείται στα ποτήρια και οι άνθρωποι βρίσκονται ξαφνικά να χορεύουν με φίλους που δεν είχαν ξαναχορέψει ποτέ. Είναι η εποχή που οι αμηχανίες πέφτουν — όπως και τα βαριά παλτά στην άκρη του δωματίου.
Ο χορός τα Χριστούγεννα δεν είναι επίδειξη. Είναι επιστροφή. Στην παιδικότητα, στον αυθορμητισμό, σε εκείνο το μέρος της ψυχής που θυμάται πως η χαρά δεν χρειάζεται λόγο. Είναι επίσης πρόσκληση: «Έλα κι εσύ, μην μένεις στην άκρη». Όταν ο ρυθμός γεμίζει ένα δωμάτιο, γίνεται δημοκρατικός· ανήκει σε όλους. Και κάπου εκεί βρίσκεται και η μαγεία: ότι ο χορός, μέσα στις γιορτές, γίνεται μια μικρή πράξη αντίστασης απέναντι στη μοναξιά. Ένας τρόπος να πούμε «είμαι εδώ», όχι μόνο στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μας. Σαν μια ένδειξη ότι όλα μπορεί προσωρινά να είναι πιο φωτεινά, πιο ελαφριά, πιο απλά.
Φέτος, ας επιτρέψουμε στον χορό να μας βρει — ακόμη κι αν δεν είμαστε έτοιμοι. Ας αφήσουμε τα Χριστούγεννα να μας κουνήσουν απαλά από τον ώμο, να μας σηκώσουν από την καρέκλα, να μας θυμίσουν ότι το σώμα ξέρει να γιορτάζει καλύτερα από το μυαλό.
Και όταν, στο τέλος της βραδιάς, η πόλη θα ησυχάσει και τα φώτα θα χαμηλώσουν, ίσως το πιο όμορφο βήμα να είναι εκείνο που κάναμε ανάμεσα στους ανθρώπους — χωρίς σκέψη, μόνο με ρυθμό.

Με εκτίμηση
Κωνσταντίνος Μενούνος
Καθηγητής χορού – Χορογράφος
Ηθοποιός

*Ο Κωνσταντίνος Μενούνος είναι γνωστός Καθηγητής χορού – Χορογράφος και Ηθοποιός.
Είναι από τους καλύτερους χοροδιδάσκαλους στην Ελλάδα μεγάλο του προσόν η εκπαιδευτική του μεταδοτικότητα.
Έχει παίξει σε αρκετές θεατρικές Παραστάσεις στο κέντρο της Αθήνας σε πολύ γνωστά θέατρα. Μερικές από αυτές τις έχει χορογραφήσει κιόλας.
Facebook: https://www.facebook.com/share/1BbLsq6C7r/
Instagram: https://www.instagram.com/konstantinos_menounos_official