Συνέντευξη με την Patricia Soledad από τον Χρήστο Αρφάνη
Η Patricia Soledad είναι Φιλιππινέζα τραγουδίστρια, ηθοποιός και χορεύτρια μουσικού θεάτρου με έδρα τη Νέα Υόρκη. Γεννήθηκε στην Cebu City και μεγάλωσε στην Davao City των Φιλιππίνων, από τη μητέρα και τους παππούδες της. Από μικρή ήξερε ότι η σκηνή ήταν το στοιχείο της. Ξεκίνησε φωνητική εκπαίδευση σε ηλικία 14 ετών και χορό σε ηλικία 15, σε στυλ όπως hip-hop, jazz, tap και μπαλέτο. Αν και η καρδιά της ανήκει πάντα στο μουσικό θέατρο, έκανε ένα διάλειμμα από τις τέχνες και εξερεύνησε άλλες επιλογές. Το 2019 απέκτησε πτυχίο Ψυχολογίας με minor στη Κοινωνιολογία και δίδαξε για 3 χρόνια μαθήματα Κοινωνικών Σπουδών και Αγγλικών. Όταν ξέσπασε η πανδημία, η καρδιά της ξαναζήτησε τη σκηνή. Παρακολούθησε διαδικτυακά μαθήματα μουσικού θεάτρου και υποκριτικής με το The Philippine Educational Theater Association και την Repertory Philippines. Μέσα από αυτά τα μαθήματα αποφάσισε να ποντάρει στον εαυτό της, αφήνοντας τη διδασκαλία για να ακολουθήσει το θέατρο στη Νέα Υόρκη.
Η Patricia ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στο American Musical and Dramatic Academy (AMDA), στο πρόγραμμα Musical Theater Conservatory. Μέσα από αυτή τη διετή εντατική εκπαίδευση, ανέπτυξε περαιτέρω τις δεξιότητες υποκριτικής, τραγουδιού και χορού, με στόχο να γίνει μία πιο δυνατή και συνειδητή καλλιτέχνης.
Μετά την αποφοίτησή της από το AMDA, έκανε το ντεμπούτο της στη Green Room 42 με την παράσταση The Thesis Statement. Επίσης, εμφανίστηκε στο Chasing Dreams Cabaret με την παράσταση Goddess Night. Αποδεκτή στο Karla Puno Garcia Performance Intensive, εκπαιδεύτηκε υπό την καθοδήγηση της Karla Puno Garcia, Φιλιππινέζας χορογράφου με Emmy, γνωστής από Broadway και Off-Broadway παραγωγές όπως Hamilton (original Broadway cast), Days of Wine and Roses, και Romy and Michele. Η Patricia είναι επίσης μέλος του original cast της παράστασης ROWAN, η οποία έκανε sold-out πρεμιέρα στο THE FRIGID NYC.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική της πορεία, εργάζεται ως καλλιτέχνης-δασκάλα, διδάσκοντας μπαλέτο και μουσικό θέατρο σε after school προγράμματα δημοτικών σχολείων της Νέας Υόρκης. Η Patricia αποτελεί ζωντανό παράδειγμα ότι ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσει κανείς τα όνειρά του και ότι μια νέα αρχή είναι πάντα η καλύτερη επιλογή για τον εαυτό σου.
“Πάντα να ποντάρεις στον εαυτό σου,” λέει. “Μπορεί να είναι τρομακτικό, αλλά πάντα αξίζει.”
Χρήστος Αρφάνης: Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα για τα παιδικά σας χρόνια στην Cebu και την Davao City; Πώς σας διαμόρφωσαν ως άνθρωπο;
Patricia Soledad: Γεννήθηκα στην Cebu City αλλά έζησα όλη μου τη ζωή στην Davao. Θα έλεγα ότι αυτό με βοήθησε να προσαρμοστώ εύκολα στη ζωή της πόλης εδώ στη Νέα Υόρκη. Όταν μετακόμισα στο Μανχάταν, δεν ένιωσα ξένη· ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Μεγάλωσα σε ένα υποστηρικτικό αλλά εργατικό περιβάλλον. Η οικογένειά μου μου ενέπνευσε ισχυρή εργασιακή ηθική: να είμαι οργανωμένη, ευέλικτη, να μην αναλαμβάνω περισσότερα απ’ όσα μπορώ και πάντα να είμαι καλύτερη από τον εαυτό μου. Η οικογένειά μου, και ιδιαίτερα η μητέρα μου, ήταν πάντα η μεγαλύτερη υποστηρίκτριά μου. Αυτό με βοήθησε να παίρνω αποφάσεις χωρίς φόβο. Ποτέ δεν με ντρόπιασε για τα λάθη μου· αντίθετα, τα μετέτρεπε σε θετικά μαθήματα. Αυτό με βοήθησε να είμαι ψυχικά ισχυρή σε αυτόν τον χώρο.
Χρήστος Αρφάνης: Πότε συνειδητοποιήσατε ότι οι performing arts ήταν το κάλεσμά σας; Υπήρξε κάποια καθοριστική στιγμή;
Patricia Soledad: Ήταν όταν πήρα τον πρώτο μου «κύριο» ρόλο σε ηλικία 16 ετών. Ήταν ένα μικρό σόλο σε μια εργαστηριακή παράσταση, όπου υποδύθηκα τη Mrs. Corry από το Mary Poppins. Και είναι ίσως κλισέ, αλλά ένιωσα ότι ήταν σωστό. Δεν ήμουν καθόλου νευρική και το διασκέδασα απίστευτα. Αυτό το συναίσθημα μου έδωσε αυτοπεποίθηση και με έκανε να θέλω να συνεχίσω να εμφανίζομαι στη σκηνή. Πιστεύω πως όταν ξέρεις ότι είσαι καλός σε κάτι, είναι έμφυτο και βελτιώνεσαι φυσικά.
Χρήστος Αρφάνης: Ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροι σας έμπνευση μεγαλώνοντας στις Φιλιππίνες;
Patricia Soledad: Η μεγαλύτερη μου έμπνευση είναι η μητέρα μου. Είχα την τύχη να μεγαλώσω με μια τόσο ανοιχτή και υποστηρικτική γονέα. Είχε εμένα σε ηλικία 18, ήταν μόνη της, σπούδασε, εργάστηκε στην εταιρική ζωή, έγινε μαμά, έκανε μεταπτυχιακά, πήρε διδακτορικό και μετανάστευσε, πάντα όμως με ενθάρρυνε. Μεγαλώσαμε μαζί και μάθαμε να στηρίζουμε η μία την άλλη. Την αγαπώ πολύ.
Η οικογένεια γενικότερα ήταν επίσης πηγή έμπνευσης: οι παππούδες μου μου ενέπνευσαν εργατικότητα, η θεία και ο θείος μου μου θύμιζαν να ξεκουράζομαι. Καλλιτεχνικά, πρέπει να αναφέρω την Lea Salonga. Είναι η απόλυτη έμπνευση για τον Φιλιππινέζικο μουσικό θεατρικό χώρο και συνεχίζει να είναι στην κορυφή, υποστηρίζοντας παράλληλα τον trans γιο της. Η ακεραιότητα και η σταθερότητά της είναι εξαιρετικά εντυπωσιακές.
