Σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη ποίηση, παράδοση και τιμή στο γυναικείο φύλο, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 η εορταστική εκδήλωση των Εκδόσεων «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» στην Αθήνα. Η εκδήλωση συνδύασε το παραδοσιακό έθιμο της κοπής της πίτας με τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, συγκεντρώνοντας ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών.
Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του προγράμματος ήταν η παρουσία της Μαρίας Αγραπίδου, η οποία απήγγειλε το ποίημά της με τίτλο «Καρυάτιδα». Πρόκειται για ένα έργο με βαθύ συμβολισμό, το οποίο γράφτηκε ειδικά για το θεατρικό έργο “Greece, I’m coming home”.
Το θεατρικό, το οποίο συνυπογράφει η Μαρία Αγραπίδου μαζί με τον Χρήστο Αρφάνη, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία, πραγματεύεται ως θέμα την επιστροφή των ελγινείων μαρμάρων. Στο έργο, η Νίκη, μία Ελληνίδα φοιτήτρια της σχολής Καλών Τεχνών, επισκέπτεται το Βρετανικό Μουσείο και έρχεται αντιμέτωπη με την δωρική ομορφιά ενός αρχαιοελληνικού αγάλματος, όταν ξαφνικά το γλυπτό ζωντανεύει και εκφράζει τον πόνο του και την θέληση του να γυρίσει πίσω στα πάτρια εδάφη του στην Ελλάδα.
“Καρυάτιδα”
Όμορφη κόρη και ψηλή
μες τα λευκά ντυμένη
με την ελληνική ομορφιά
στον κόσμο ξακουσμένη.
Ο ήλιος που σε φλέρταρε
ζέσταινε το κορμί σου
και το φεγγάρι ζήλευε
ζητώντας το φιλί σου.
Ο άνεμος και η βροχή
τσακώνονταν για σένα
ποιος τάχα θα σου χάλαγε
την κόμη σου εσένα.
Μέσα στα χρόνια τα λαμπρά
γνώρισες μεγαλεία
πολέμους, δόξες, ήρωες
μα και δημοκρατία.
Στην πόλη που γεννήθηκες
την όμορφη Αθήνα
φιλόσοφοι, λόγιοι, ποιητές
σου έγραφαν κι ένα ποίημα.
Ποιος ήταν ο πατέρας σου;
Μαθητής του Φειδία;
Ή μήπως ήσουν όνειρο,
που κλάπηκε με βία;
Ο Αλκαμενης σήμερα,
Θα ‘κλαίγε δω για
Ο κύκλος του σε λαξεψε
Και σε ‘κλεψαν στα ξένα.
Γιατί κόρη μου όμορφη
δεν είσαι στην Αθήνα;
Ποιος μιaρός σε έκλεψε
και σ’ έχει σε βιτρίνα;
Το Ερέχθειο τώρα έμεινε,
με λίγες αδερφές σου,
που αγναντεύουν μακριά,
σου στέλνουν τις φωνές τους.
Κάθε πρωί σε βλέπουνε
χιλιάδες σε θαυμάζουν
μα η ψυχή σου βρίσκεται
στους Έλληνες που σε φωνάζουν.
Μες στου μουσείου τη σιωπή
στο ξένο το λιθάρι
στέκεις ακόμα αγέρωχη
χωρίς πατρίδα, άδειο κουφάρι.
Σε βλέπουν μα δεν νιώθουνε
τη μνήμη που σε καίει
το μάρμαρό σου κουβαλά
ιστορία που δεν λέει.
Δεν είσαι μόνο δάκρυ μας
ούτε χαμένη δόξα
είσαι κορμός που αντέχει
στον χρόνο και στη λόξα.
Κόρη μου όμορφη λευκή
έλα ξανά κοντά μας
η Ελλάδα όλη καρτερεί
να ’ρθεις στην αγκαλιά μας!
Μαρία Αγραπίδου, 2026
About the Author
