Μαίρη Κλαμπούρα: Συνέντευξη στον Χρήστο Αρφάνη

Η Μαίρη Κλαμπούρα γεννήθηκε στην Λάρισα, τον Ιούνιο του 1993. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών το 2016 και το 2020 αποφοίτησε από την Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου με ειδίκευση στην σκηνοθεσία. Το 2014 ήταν βοηθός παραγωγής, ηθοποιός και συγγραφέας του θεατρικού έργου Ερωτική Ρωγμή
(Η παράσταση ανέβηκε στο Θέατρο Αγορά, στην Πάτρα). Έχει γράψει και σκηνοθετήσει τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, οι οποίες έχουν διακριθεί τόσο σε ελληνικά, όσο και σε διεθνή φεστιβάλ (Greek International Film Festival of Toronto, Mpumalanga International Film Festival, Kalakari Film Fest, Chania Film Festival and Chania Film Festival Edu, Athens International Digital Film Festival AIDFF, International Film Festival of Larissa – Thessaly κ.ά.) Έχει εργαστεί ως Θεατρολόγος σε Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) και ως μέλος της οργανωτικής επιτροπής του 16oυ Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λάρισας. Έχει παρακουλουθήσει σεμινάρια Social Media Marketing, Σχολικής Ψυχολογίας (Πανεπιστήμιο Αιγαίου) και Διδασκαλίας της Φιλοσοφίας σε Δημοτικά Σχολεία (ΕΚΠΑ). Αυτή την περίοδο κάνει το μεταπτυχιακό της στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.

Χρήστος Αρφάνης: Οι ταινίες σου κινούνται ανάμεσα στο ψυχολογικό, το συμβολικό και το υπαρξιακό. Τι είναι αυτό που σε οδηγεί σταθερά σε αυτούς τους κόσμους;
Μαίρη Κλαμπούρα: Με συναρπάζει η ψυχολογία σαν επιστήμη και πολλές φορές όταν γράφω για έναν χαρακτήρα διαβάζω παράλληλα. Είναι πολύ ενδιαφέρον να χτίζω έναν χαρακτήρα, έχοντας ως βάση από τη μια τις πράξεις του και από την άλλη κάποια επιστημονική θεωρία. Μερικές φορές ξεκινάω από την θεωρία και καταλήγω στην πράξη ενώ άλλες φορές η θεωρία έρχεται να επιβεβαιώσει την πράξη του χαρακτήρα. Υπάρχει μια πολύ ωραία αλληλοσυμπλήρωση και με βοηθά αρκετά στην γραφή. Από την άλλη, τα σύμβολα τα χρησιμοποιώ εντελώς αυθόρμητα. Βγαίνει ενστικτωδώς και συνήθως βγαίνει από την αρχή. Είτε πρόκειται για κάποιο αρχαίο σύμβολο που θα αποτελέσει την ρίζα όλης της ιστορίας, είτε πρόκειται για ένα αντικείμενο που θα συμβολίζει κάτι, δεν τα επεξεργάζομαι καθόλου και δεν τα αναλύω. Έρχονται κατευθείαν από το υποσυνείδητό μου, από την δημιουργική ορμή μου και καταλήγουν πολλές φορές να έχουν σχεδόν πρωταγωνιστικό ρόλο. Τέλος, σε ό,τι αφορά το υπαρξιακό κομμάτι, νομίζω πως με εμπνέει η ίδια η ζωή και η ροή της.

Χρήστος Αρφάνης: Πώς αισθάνεσαι ότι έχει εξελιχθεί η σκηνοθετική και αφηγηματική σου ματιά από το Ouroboros μέχρι το The Mannequin;
Μαίρη Κλαμπούρα: Θα έλεγα πως υπάρχει μια εξέλιξη και στα δυο αλλά ταυτόχρονα έχω παραμείνει ίδια. Θα οργανώσω τα πάντα από πριν και θα δουλέψω με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο αλλά θα αφήσω και χώρο για αυθορμητισμό κατά την διάρκεια των γυρισμάτων και θα ακολουθήσω πιστά το ένστικτό μου. Πάντα γνωρίζω τι θέλω και πάντα νιώθω πως μπορώ να το ολοκληρώσω. Αυτό που είναι περισσότερο σημαντικό για εμένα, είναι να καταφέρω να πω την κάθε ιστορία μέσα από την δική μου κινηματογραφική γλώσσα και ταυτόχρονα να μείνω πιστή στην αλήθεια της. Αν στο τέλος της μέρας μου αρέσει αυτό που έχω δημιουργήσει, τότε νιώθω πολύ ικανοποιημένη.

Χρήστος Αρφάνης:  Υπάρχει ένας κοινός θεματικός πυρήνας που ενώνει τις ταινίες Anodyne, Ouroboros, Ostomachion: The Battle of the Bones και The Mannequin;
Μαίρη Κλαμπούρα: Ναι. Η ανθρώπινη μοναξιά.

Χρήστος Αρφάνης: Τι ρόλο παίζει το σώμα, ανθρώπινο ή τεχνητό, ως φορέας νοήματος και σύγκρουσης στον κινηματογράφο σου;
Μαίρη Κλαμπούρα: Το σώμα από μόνο του και στο θέατρο αλλά και στον κινηματογράφο είναι ένα πολύ δυνατό «εργαλείο». Μπορείς μέσα από αυτό να μιλήσεις χωρίς να χρειαστείς κανέναν απολύτως μονόλογο ή διάλογο. Το ίδιο συμβαίνει και με το πρόσωπο. Είναι και τα δυο φορείς της αλήθειας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Χρήστος Αρφάνης: Οι διακρίσεις που αποσπούν οι ταινίες σου επηρέασαν τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τη δημιουργία και την ευθύνη του επόμενου έργου;
Μαίρη Κλαμπούρα:  Καθόλου. Όπως είπα και πιο πάνω εργάζομαι με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο και όταν δημιουργώ το κάνω επειδή κάτι με πιέζει από μέσα. Φυσικά και χαίρομαι όταν προβάλλονται ή βραβεύονται οι ταινίες μου αλλά οι διακρίσεις και οι προβολές δεν έχουν καμία σχέση με την δημιουργία και την τέχνη εν γένει. Η ευθύνη που νιώθω πως έχω, είναι μόνο ως προς τον εαυτό μου και ως προς τους συνεργάτες μου.

Χρήστος Αρφάνης: Στο Anodyne ο πόνος είναι κυρίως εσωτερικός. Πώς αφηγείσαι κινηματογραφικά κάτι που δεν φαίνεται;
Μαίρη Κλαμπούρα: Μέσα από πρόβες και συζητήσεις με τους ηθοποιούς. Συζητάμε πρώτα το σενάριο, την ιστορία και την αλήθεια του κάθε χαρακτήρα και μετά ξεκινάμε τις πρόβες. Κι εκεί προκύπτουν νέες αφηγήσεις.

Χρήστος Αρφάνης: Το Ostomachion: The Battle of the Bones βασίζεται στην έννοια της σύγκρουσης. Τι είδους μάχη σε ενδιαφέρει περισσότερο να αποτυπώσεις;
Μαίρη Κλαμπούρα: Σίγουρα ο κινηματογράφος που με ενδιαφέρει να κάνω είναι ο ανθρωποκεντρικός. Οι συγκρούσεις προέρχονται πάντα από το εσωτερικό των χαρακτήρων, από την ψυχολογία τους και από την σχέση που έχουν με τον εαυτό τους. Οι συγκρούσεις διαδραματίζονται πρώτα μέσα τους.

Χρήστος Αρφάνης: Στο The Mannequin το άψυχο αποκτά απειλητική παρουσία. Πρόκειται για φόβο, σχόλιο ή καθρέφτισμα της σύγχρονης αποξένωσης;
Μαίρη Κλαμπούρα: Πρόκειται για μια ψυχή που αισθάνεται εγκλωβισμένη και νιώθει πως δεν μπορεί να βρει διέξοδο. Η απειλητική παρουσία είναι η ίδια η μοναξιά της, που πηγάζει ακριβώς από αυτό το αίσθημα εγκλωβισμού και δυστυχίας.

Χρήστος Αρφάνης: Πόσο συνειδητά επιλέγεις να αφήνεις τον θεατή χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις και ποια είναι για σένα η αξία της αμφισημίας;
Μαίρη Κλαμπούρα: Δεν σκέφτομαι καθόλου τον θεατή όταν δημιουργώ. Σκέφτομαι μόνο να αποτυπώσω στο χαρτί και στην οθόνη αυτό που έχω μέσα μου. Το τι θα καταλάβει ο θεατής είναι κάτι άλλο. Αν «θέλω» κάτι από τον θεατή είναι να δει μια ταινία μου και να νιώσει κάτι, ό,τι και αν είναι αυτό αλλά και να μη βαρεθεί. Ο Μπρεσσόν έλεγε πως όταν δείχνεις τα πάντα αυτό δεν είναι τέχνη. Είμαι της ίδιας φιλοσοφίας.

Χρήστος Αρφάνης:  Τι μπορούμε να περιμένουμε από το επόμενο κινηματογραφικό σου βήμα σε επίπεδο θεματικής, αισθητικής και καλλιτεχνικού ρίσκου; Μίλησε μας και γενικά για τα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα.
Μαίρη Κλαμπούρα: Έχω ετοιμάσει ως τώρα τρία σενάρια για τα οποία είμαι αρκετά περήφανη. Αν καταφέρω -για κάποιο από αυτά- να λάβω την απαραίτητη χρηματοδότηση, τολμώ να πω πως θα είναι αισθητικά και καλλιτεχνικά σίγουρα κάτι ανώτερο από τις προηγούμενες ταινίες μου. Όσον αφορά όμως τις θεματικές, παραμένω πιστή στους ανθρώπους και τα προβλήματά τους/μας. Ακόμη, συνεχίζω σθεναρά να γράφω και να ασχολούμαι με την λογοτεχνία, και μέσα στο 2026 θα εκδοθεί η πρώτη μου ποιητική συλλογή, κάτι που περιμένω με χαρά και ανυπομονησία. Τέλος, μέσα στην χρονιά θα ολοκληρωθεί και το πρώτο μου ντοκιμαντέρ, σε συνεργασία με τον φορέα Jazzy Nomads, στον οποίο είμαι ευγνώμων τόσο για την ευκαιρία, όσο και για την απαράμιλλη εμπιστοσύνη που μου έδειξε.