Από τις μουσικές σκηνές και τις σπουδές στο φημισμένο Juilliard School της Νέας Υόρκης μέχρι τη δημιουργία και παραγωγή σημαντικών χορευτικών και πολιτιστικών διοργανώσεων, η Δώρα Σατολιά έχει διαγράψει μια διαδρομή γεμάτη ανατροπές, τόλμη και δημιουργικότητα.
Βραβευμένη πιανίστα με διεθνή καλλιτεχνική παρουσία, επέλεξε να αφήσει πίσω της μια ήδη διαμορφωμένη μουσική καριέρα και να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο, επενδύοντας στον χορό και στην πολιτιστική παραγωγή. Με τη δραστηριότητά της συνέβαλε στη δημιουργία διοργανώσεων που φέρνουν κοντά καλλιτέχνες, διαφορετικές κουλτούρες και ανθρώπους με κοινή αγάπη για την τέχνη.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά στον Χρήστο Αρφάνη και το Entertainment News Greece για τις σημαντικές στιγμές της πορείας της, τις μεγάλες επαγγελματικές αποφάσεις, τη δύναμη της αλλαγής και τη δική της αντίληψη για τον πολιτισμό ως μέσο επικοινωνίας και δημιουργικής έκφρασης.
Έχετε μια ιδιαίτερα αξιόλογη πορεία ως πιανίστα, με σπουδές στο Juilliard School της Νέας Υόρκης, διεθνείς διακρίσεις και παρουσία στην Αμερική και την Ευρώπη. Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, ποια ήταν η σημαντικότερη εμπειρία που διαμόρφωσε την καλλιτεχνική σας ταυτότητα;
Σίγουρα η σημαντικότερη εμπειρία στην διαμόρφωση όχι μόνο της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας αλλά και της διαμόρφωση της ύπαρξης μου γενικότερα επαγγελματικά και προσωπικά ήταν οι σπουδές μου στο Juilliard School και η παραμονή μου στην Αμερική συνολικά 9 χρόνια. Συναναστράφηκα από πολύ νωρίς – μόλις από ηλικία 17 ετών- με τα μεγαλύτερα φιλόδοξα ταλέντα από όλο τον κόσμο σε αυτή την μαγική σχολή, έμαθα να συναγωνίζομαι επί ίσοις όροις, διδάχτηκα από τους καλύτερους δασκάλους , ανέπτυξα ακόμα περισσότερο την έννοια της πειθαρχίας, των στόχων και εν τέλει το πλάσιμο ενός χαρακτήρα μέσα από ένα εξαιρετικά ποιοτικό, απαιτητικό και ανταγωνιστικό κύκλο όπου σου αφήνει διδάγματα και πρότυπα που σε συνοδεύουν κάθε μέρα στη ζωή σου.
Κάποια στιγμή αποφασίσατε να αφήσετε πίσω σας τη μουσική και να ακολουθήσετε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, αυτόν του χορού και της πολιτιστικής παραγωγής. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη μεγάλη αλλαγή και πόσο δύσκολο ήταν να ξεκινήσετε ουσιαστικά μια δεύτερη καριέρα;
Ήταν η συνειδητοποίηση ότι το νόημα βρίσκεται στην ευτυχία και όχι στην επιτυχία. ‘Ημουν όντως ένα δακτυλοδεικτούμενο παιδί από 6 ετών που ακούμπησα τα δάκτυλα μου στο πιάνο και κατάλαβαν όλοι πως έχω ιδιαίτερο ταλέντο. Ακολούθησε μια λαμπρή πορεία με αμέτρητες διακρίσεις, βραβεία, υποτροφίες, τίτλους, συναυλίες και κοντσέρτα διεθνώς. Όλα αυτά χωρίς εμένα όμως. Το μέσα μου ήταν ανήσυχο καθώς ένιωθα ότι κάτι δεν κούμπωνε. Κάτι δεν με γέμιζε. Όταν βρέθηκα στο περιβάλλον του Juilliard και ανακάλυψα τον χορό αισθάνθηκα ότι η καρδιά μου φτερούγησε. Πήρα μια απόφαση που ήταν ανατρεπτική και δύσκολη καθώς έφυγα ως φτασμένη και επιτυχημένη σολίστ από το χώρο της κλασσικής μουσικής για να ξεκινήσω από την αρχή σε κάτι καινούργιο.
Από τη θέση της δημιουργού και παραγωγού πολιτιστικών διοργανώσεων, έχετε συμβάλει στην ανάπτυξη σημαντικών χορευτικών events στην Ελλάδα με διεθνή προσανατολισμό. Ποιο είναι το στοιχείο που θεωρείτε ότι κάνει μια διοργάνωση πραγματικά ξεχωριστή και αφήνει το δικό της αποτύπωμα στον πολιτισμό;
Κάθε παραγωγή οφείλει να αποτελείται από αλήθεια για να αγγίξει τον κόσμο και να αφήσει αποτύπωμα. Έχοντας υπάρξει από την άλλη πλευρά της διοργάνωσης ως καλλιτέχνης πολλά χρόνια, γνωρίζω την ψυχολογία αλλά και την ψυχοσύνθεση των καλλιτεχνών. Ως παραγωγός λοιπόν το κίνητρο μου είναι να δημιουργώ εκδηλώσεις οι οποίες θα γεμίζουν τις ψυχές των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτές είτε ως ενεργοί καλλιτέχνες είτε ως απλό κοινό. Σέβομαι απόλυτα τον χρόνο, την διάθεση, το μεράκι αλλά και την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν όταν συμμετέχουν σε οποιαδήποτε διοργάνωση μου και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να κρυφτεί καθώς φροντίζω για όλες τις λεπτομέρειες και τις συνθήκες που θα κάνουν όλους αυτούς που συμμετέχουν να αισθάνονται ότι φεύγοντας θα έχουν φύγει με κάτι που θα είναι ικανό να τους συντροφεύει για όλη τους τη ζωή.
Η διοργάνωση ενός μεγάλου πολιτιστικού ή χορευτικού event απαιτεί όραμα, οργάνωση, συνεργασίες και διαχείριση πολλών διαφορετικών παραγόντων. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχετε αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα και ποιο μάθημα κρατήσατε από αυτή την εμπειρία;
Όπως σας ανέφερα και στην προηγούμενη ερώτηση σας το μεγαλύτερο μάθημα για μένα ήταν η παραμονή μου στην Αμερική και οι σπουδές μου στο Juilliard School. Εκεί έμαθα τι σημαίνει επαγγελματισμός. Γυρνώντας στην Ελλάδα δυστυχώς αντιμετώπισα καταστάσεις που απείχαν πολύ από όλα αυτά που είχα διδαχτεί. Ήμουν τυχερή γιατί είχα πρότυπα και τα είδα, έζησα με αυτά. Αυτή την τύχη οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει ή ταξιδέψει για αρκετό καιρό σε άλλες χώρες δεν την έχουν και γι αυτό ο επαγγελματισμός τους δεν μπορεί να σταθεί ούτε να συγκριθεί με κάτι που ούτε καν γνωρίζουν. Η μεγαλύτερη πρόκληση λοιπόν στη διοργάνωση μεγάλων εκδηλώσεων είναι έλλειψη τεχνογνωσίας, συνέπειας και επαγγελματισμού από τους υπεύθυνους σε εκάστοτε ρόλους. Αυτό που κάνει ένα διοργανωτή ξεχωριστό είναι να αναγνωρίζει τι λάθη θα γίνουν με το υλικό που έχει στη διάθεση του, προτού γίνουν και να τα διορθώνει από πριν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση πιστεύω που αντιμετωπίζω σε διοργανώσεις μου στην Ελλάδα.
Έχοντας γνωρίσει τόσο τον κόσμο της κλασικής μουσικής όσο και εκείνον του χορού, πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση μεταξύ των διαφορετικών μορφών τέχνης; Πιστεύετε ότι η μουσική σας παιδεία εξακολουθεί να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε τις σημερινές σας δημιουργίες;
Η κλασσική μου παιδεία επηρεάζει ακόμα και τον τρόπο που λέω καλημέρα και συστήνομαι στους ανθρώπους και είναι αυτή στην οποία χρωστώ την κληρονομιά της εσωτερικής μου εξέλιξης και καλλιέργειας. Είναι και ευχή και κατάρα αυτό καθώς ζούμε σε μια κοινωνία υπερφίαλη πλέον που δεν μπορεί να αντιληφθεί έννοιες, εικόνες και μηνύματα όπως θα μπορούσε ένας διευθυντής ορχήστρας ή ένας μουσικός πχ. Ο χορός είναι η χαρά, η μουσική είναι η σκέψη. Αυτή την συσχέτιση θα έκανα μεταξύ των δυο τεχνών που κατά κάποιο τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει η μια χωρίς την άλλη.
Πόσο εύκολο είναι για μια πολιτιστική διοργάνωση στην Ελλάδα να αποκτήσει διεθνή απήχηση και να προσελκύσει το ενδιαφέρον καλλιτεχνών και κοινού από το εξωτερικό; Τι θεωρείτε ότι χρειάζεται να αλλάξει ή να ενισχυθεί στον ελληνικό χώρο;
Είναι τόσο εύκολο όσο και δύσκολο. Χρειάζεται ανθρώπους με όραμα πρώτα από όλα έπειτα με ικανότητες και με.. άστρο! Πιστεύω πάντα καλώς η κακώς στην ιδιωτική πρωτοβουλία καθώς είναι αυτή που μπορεί να παρακινήσει την κρατική υποστήριξη και να δημιουργηθούν θαύματα. Στη δική μου περίπτωση ποτέ δεν περίμενα βοήθεια τρίτων για να τολμήσω να ξεκινήσω κάτι. Έμπαινα στη φωτιά και μετά ακολουθούσαν και όλα τα υπόλοιπα. Αν μεταξύ άλλων η ελληνική γραφειοκρατία επιτρέψει στους ανθρώπους με όραμα και ικανότητες να προχωρήσουν έτσι όπως ξέρουν και μπορούν, πιστεύω ότι οι Έλληνες θα μπορούν να έχουν μια σημαντική θέση στο διεθνή πολιτιστικό χάρτη . Αυτός είναι ένας λόγος που οι διοργανώσεις μου δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα πλέον αλλά και άνοιξαν ορίζοντες με μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία, Γαλλία, Τουρκία και Αμερική! Είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό!
Υπάρχει κάποιο καλλιτεχνικό ή επαγγελματικό όνειρο που δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμη; Ποια είναι τα επόμενα σχέδια και οι φιλοδοξίες σας για το μέλλον
Υπάρχουν σίγουρα σχέδια μόνο που δεν τα γνωρίζω ακόμα…είμαι παρούσα με όλο μου το είναι σε κάθε μου διοργάνωση και αφήνω αυτή να μου δείξει το δρόμο για την επόμενη. Κάθε κορυφή που κατακτώ μου δείχνει απλά την θέα για την αμέσως ακόμα ψηλότερη!
About The Author
