Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού
Γράφει η Παρδαλίδου Αγγελική*
Πηγή/Αρχική δημοσίευση: https://www.pardalidou.com/ta-paidia-enos-katoteroy-theoy/
Προτού καταγράψω τις εντυπώσεις μου για την παράσταση θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το ότι επέλεξα συνειδητά να προσδώσω στο κείμενο που ακολουθεί μια απλότητα, να το απαλλάξω από ξύλινο λόγο και λεξιθηρικές φιοριτούρες.
Και πάμε στο έργο! Μια παράσταση που κουβαλά ήδη πάνω της μια μεγάλη ιστορία, όχι μόνο θεατρική, αλλά και κινηματογραφική, αφού είναι μια τόσο αγαπημένη και γνωστή ταινία. Επέλεξα να μην την παρακολουθήσω εν νέου πριν πάω , θέλοντας να προστατεύσω τη δική μου, καθαρή εμπειρία· να μην επηρεαστώ, να συναντήσω το έργο από την αρχή.
Βγαίνοντας από την παράσταση, ένιωσα μια σχεδόν αυθόρμητη ανάγκη: να πω αμέσως στα social media μου “να πάτε να το δείτε”. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως γιατί αυτό που είδα είχε γερά θεμέλια, μια δυνατή, ουσιαστική ιστορία, αλλά κυρίως είχε ψυχή. Και αυτό μου είχε λείψει. Εκείνη η αίσθηση ότι για λίγο κάτι σε άγγιξε πραγματικά.
Γιατί, κάπου μέσα σε αυτό που αποκαλούμε σύγχρονο θέατρο, μοιάζει σαν να έχει σχεδόν δαιμονοποιηθεί κάτι πολύ βασικό: το να γεννάς συναίσθημα, να συγκινείς τον θεατή. Σε αυτήν την παράσταση αυτό όχι μόνο υπάρχει, αλλά συμβαίνει αβίαστα, ειλικρινά, χωρίς επιτήδευση.
Θέλω να καταγράψω όλη την εμπειρία, γιατί σε ένα θεατρικό γεγονός μετράει όλη η ομάδα. Ξεκινώ από κάτι απλό αλλά σημαντικό: την ευγένεια της κοπέλας με την οποία μιλήσαμε για να κρατήσουμε τις θέσεις μας. Kαθόλου αυτονόητο…
Συνεχίζω με τη φωνή στην έναρξη της παράστασης, που μας ενημέρωνε για τα κινητά. Ίσως η πιο αισθαντική αντρική φωνή που έχω ακούσει σε κάτι αντίστοιχο στο θέατρο. Ευτυχώς, ως θεατές, είχαμε τον χρόνο να βρούμε τη θέση μας, να τακτοποιηθούμε, να αφήσουμε τα παλτό μας , χωρίς την πίεση κάποιου ηθοποιού ήδη πάνω στη σκηνή χωρίς λόγο. Άλλη μια τάση του σύγχρονου θεάτρου…
Σκοτάδι. Ξεκινά η παράσταση.
Η γραμμή της υποκριτικής φαίνεται από την αρχή. Οι ηθοποιοί, όλοι και όλες εξαιρετικοί, κινούνται με συνέπεια σε έναν καθαρά ρεαλιστικό τρόπο ερμηνείας. Επιτέλους! Και κάπως έτσι δημιουργείται αυτή η απολαυστική ψευδαίσθηση: ενώ ξέρεις ότι όλα είναι ψέμα, μπαίνεις μέσα στην ιστορία και αρχίζεις να πιστεύεις πως αυτοί οι ήρωες είναι αληθινοί. Το παράδοξο του θεάτρου!
Ανυπομονείς να δεις πώς θα ξεδιπλωθεί η ιστορία, τι θα γίνει παρακάτω, αν τελικά θα τα καταφέρουν. Και αυτό το τόσο όμορφο κείμενο σε μεταφέρει σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο· σε κάνει να αναρωτιέσαι, να σκέφτεσαι, να συγκινείσαι, να ταρακουνιέσαι. Είναι πραγματικά μαγικό όταν μια ιστορία, χωρίς ίχνος διδακτισμού, σε φέρνει αντιμέτωπο με τόσο καίρια κοινωνικά ζητήματα.
Ωραίος ρυθμός, δυνατές ερμηνείες από όλους, χαρακτήρες αληθινοί, κανείς δεν είναι άγιος και κανείς δεν είναι απλώς «ο κακός».
Σκηνοθεσία συνεπής σε όλα τα επίπεδα που βασίζεται στη δύναμη των ερμηνευτών. Η λιτότητα στα σκηνικά και τα κοστούμια ίσως αρχικά σε ξενίσει. Όμως όσο προχωρά η παράσταση, συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται τίποτα φλύαρο και η επιλογή είναι ακριβής.
Δεν θα γράψω εδώ για την υπόθεση, μπορεί κανείς πολύ εύκολα να τη βρει. Θέλω να σταθώ σε εκείνα τα σημεία που ένιωσα την ανάγκη να καταγράψω στις σημειώσεις μου.
Καταρχάς, το γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια του έργου υπήρχε διαρκής μετάφραση στη νοηματική γλώσσα. Το κομμάτι αυτό αναλάμβαναν οι ίδιοι οι ηθοποιοί που εκείνη τη στιγμή δεν συμμετείχαν στη σκηνή. Και όταν οι σκηνές ήταν αμιγώς στη νοηματική υπήρχαν υπότιτλοι. Να λοιπόν τι σημαίνει πραγματικά συμπερίληψη. Εξαιρετικό!
Η ποίηση του φωτός. Τα σημεία με τον κόντρα φωτισμό, όπου βλέπαμε μόνο τις σιλουέτες. Ο ζεστός, γλυκός φωτισμός όταν το ζευγάρι ήταν μαζί.
Η προβολή της θάλασσας, που σε ταξίδευε και σε έκανε να νιώθεις σαν να βρίσκεσαι κι εσύ εκεί, στην παραλία, μαζί τους.
Η ερωτική σκηνή ήταν από τις καλύτερες που έχω βιώσει. Με τον απαραίτητο ρυθμό, την ουσιαστική απλότητα, την αλήθεια. Δεν θέλω να πω περισσότερα για να μη χαλάσω τη στιγμή στους επόμενους θεατές καθώς ευελπιστώ η παράσταση να συνεχίσει την πορεία της. Ήταν όμως αναπάντεχη, τρυφερή και βαθιά ερωτική.
Η μουσική σε κρατά διαρκώς σε μια αμφιβολία: πρέπει ή όχι να υπάρχει εκεί; Αφού οι βασικοί ήρωες δεν μπορούν να την ακούσουν και προσπαθούν να την περιγράψουν, αυτή η αντίθεση ανοίγει έναν ολόκληρο νέο τρόπο να βλέπεις τα πράγματα. Πώς είναι ένας κόσμος χωρίς ήχους; Είναι ήρεμος ή άδειος; Και τελικά, ποιος ορίζει τι είναι «κανονικό»; Το ότι κάτι είναι πιο σύνηθες το κάνει αυτόματα και σωστό;
Και μέσα σε όλα τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα….ο ανυπέρβλητος… ο έρωτας.
Σε κάθε μεγάλο έρωτα, δύο ετερόκλιτοι κόσμοι έρχονται σε επαφή. Δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες που παλεύουν να συνυπάρξουν. Όταν οι διαφορές είναι τόσο μεγάλες, πόση αγάπη χρειάζεται για να τα καταφέρουν; Και πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες, τι είναι τελικά αυτό που κρατά δύο ανθρώπους ενωμένους, ώστε να ξεπερνούν τα εμπόδια;
Η παράσταση τελείωσε και μείναμε να περιμένουμε για να πούμε τα συγχαρητήριά μας. Ήμασταν σίγουροι ότι οι νέοι ηθοποιοί, όπως και η πρωταγωνίστρια, ήταν όντως κωφάλαλοι. Και βγαίνουν… και μας μιλούν κανονικά! Εκεί συνειδητοποιείς πόσο όμορφη και πόσο απαιτητική είναι η τέχνη της υποκριτικής.
Συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα.
Βγαίνοντας, κοίταξα ξανά την αφίσα. Το ζευγάρι μέσα στο νερό, γυμνοί. Πόσο σωστή και καλαίσθητη εικόνα για τη συγκεκριμένη παράσταση. Γιατί το νερό είναι βασικό της στοιχείο…και μέσα στο νερό δεν ακούς… απλά…νιώθεις
*Η Αγγελική Παρδαλίδου είναι ηθοποιός, σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός με πολυετή και πολυδιάστατη παρουσία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια Θεατρικών και Κινηματογραφικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής «Σύγχρονο Θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος» και διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Υπολογιστών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ταινιών, τηλεοπτικών σειρών, διαφημίσεων και video art, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς και βασικούς ρόλους, ενώ έχει διακριθεί και με υποψηφιότητες για βραβεία ερμηνείας. Στον κινηματογράφο έχει πρωταγωνιστήσει και σκηνοθετήσει βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους, ενώ το έργο της Flik Flok και το Μανιφέστο της Κάλτσας έχουν αποσπάσει πολυάριθμα διεθνή βραβεία
Είναι ιδρύτρια της εταιρείας Pardalidou Culture AMKE, μέσω της οποίας δραστηριοποιείται στην παραγωγή κινηματογραφικών και θεατρικών έργων. Το 2024–2025 ολοκλήρωσε την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους Angel Pardalos, στην οποία συμμετέχει ως σκηνοθέτις και πρωταγωνίστρια. Παράλληλα ασχολείται ενεργά με τη συγγραφή θεατρικών έργων, σεναρίων και λογοτεχνικών κειμένων, πολλά από τα οποία έχουν βραβευθεί ή παρουσιαστεί σε θεατρικούς και πολιτιστικούς φορείς καθώς και με την εκπαίδευση.
About the Author
